logoRSS
 
 

Kult Bożego Miłosierdzia - katecheza

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: WK, 06.04.2010, odsłon: 42308, druk

Temat:

Kult Bożego Miłosierdzia

Klasa: GP
Cele:
  • Uczeń rozumie pojęcie miłosierdzia
  • Uczeń zna formy kultu Bożego Miłosierdzia
  • Uczeń wie jak odmawiać koronkę do Bożego Miłosierdzia
  • Uczeń zna uczynki miłosierdzia
Wstęp:

Często w Kościele słyszy się słowo: "Miłosierdzie". Co ono jednak oznacza? Czym jest ten przymiot wiecznego i sprawiedliwego Boga? (Definicja miłosierdzia wg Wikipedii znajduje się w załączniku.) Najprościej można powiedzieć, że miłosierdzie to miłość przekraczająca granice sprawiedliwości. To miłość niezasłużona, niesprawiedliwa. MIŁOSIERDZIE TO MIŁOŚĆ PONAD SPRAWIEDLIWOŚĆ.

Kto może domagać się tego miłosierdzia? W ewangeliach znajdujemy pewne wskazówki:

  • Miłosierdzia dostąpią ci, którzy są miłosierni wobec innych.(Ojcze nasz, 8 błogosławieństw)
  • Miłosierdzia dostąpią ci, którzy go potrzebują (przyp. O Synu marnotrawnym)
  • Miłosierdzie otrzymają ci, którzy o nie proszą (przyp. O faryzeuszu i celniku)
  • Bóg rozlewa miłosierdzie na sprawiedliwych i nie sprawiedliwych (rozmowa Jezusa z Faryzeuszami)

Czy to wszystko co wiemy o Bożym miłosierdziu? Nie! Wiele psalmów i ksiąg ST wychwala ten Boży przymiot. Także w historii Kościoła pojawiło się wiele dokumentów i pism mówiących o miłosierdziu, jak choćby encyklika Jana Pawła II „Dives in misericordia - Bóg bogaty w miłosierdzie”. Także święci oraz mistycy pisali i głosili wielkość Bożego Miłosierdzia. Jego największą apostołką była św. Faustyna Kowalska.

Rozwinięcie:

Przedstawiamy krótką biografię św. Faustyny Kowalskiej. Wspominamy także o jej „Dzienniczku”. Dobrze byłoby pokazać uczniom jeden egzemplarz. (Biografia oraz kalendarium życia św. Faustyny znajduje się w załączniku.)

Następnie przedstawiamy uczniom formy kultu Miłosierdzia Bożego podane przez Faustynę Kowalską w "Dzienniczku".

Obraz Miłosierdzia Bożego

Jego geneza wiąże się z objawieniem, jakie miała s. Faustyna w celi płockiego klasztoru 22 lutego 1931 roku. - Wieczorem, kiedy byłam w celi - zanotowała - ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady (...) Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: "Jezu, ufam Tobie" (Dz. 47).

Obraz przedstawia Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, który za cenę swej męki przynosi człowiekowi pokój i zbawienie przez odpuszczenie grzechów oraz wszelkie łaski i dary. Charakterystyczne dla tego obrazu są dwa promienie: czerwony i blady. Obraz przedstawiający miłosierdzie Boga wobec człowieka jest zarazem znakiem przypominającym ewangeliczne wezwanie do czynnej miłości bliźniego. Tak więc kult obrazu Jezusa Miłosiernego polega na ufnej modlitwie połączonej z uczynkami miłosierdzia wobec bliźnich.

Święto Miłosierdzia Bożego    

- Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299) - powiedział Pan Jezus do s. Faustyny. Mówił o tym pragnieniu aż 14 razy, określając nie tylko miejsce tego święta w kalendarzu liturgicznym, ale także cel jego ustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia. - Z tym dniem, a ściślej mówiąc - z Eucharystią przyjętą w tym dniu związana jest największa obietnica: zupełnego odpuszczenia win i kar (Dz. 300). Ta łaska jest czymś znacznie większym niż odpust zupełny. Ten polega bowiem tylko na darowaniu kar doczesnych, należnych za popełnione grzechy, ale nie jest nigdy odpuszczeniem samych win. Najszczególniejsza łaska jest zasadniczo również większa niż łaski sześciu sakramentów, z wyjątkiem sakramentu chrztu świętego, albowiem odpuszczenie win i kar jest tylko sakramentalną łaską chrztu świętego. W przytoczonych zaś obietnicach Chrystus związał odpuszczenie win i kar z Komunią świętą przyjętą w święto Miłosierdzia (...). Jest to oczywiste, że komunia święta musi być nie tylko godna, ale musi spełniać podstawowe wymagania nabożeństwa do Miłosierdzia (ks. I. Różycki). Przygotowaniem do tego święta ma być nowenna, polegająca na odmawianiu przez 9 dni - poczynając od Wielkiego Piątku - koronki do Miłosierdzia Bożego. Powszechnie znana jest także nowenna, którą Pan Jezus podyktował s. Faustynie do jej własnego użytku. Wierni mogą ją odmawiać z pobożności. Natomiast nowenna z koronki do Miłosierdzia Bożego stanowi przygotowanie do święta, jakiego sobie życzył Pan Jezus i z którym związał obietnicę wszelkich łask (Dz. 796).

Koronka

W Wilnie 13 września 1935 roku s. Faustyna miała wizję anioła, który przyszedł ukarać ziemię za grzechy. Gdy zobaczyła ten znak gniewu Bożego zaczęła prosić anioła, aby się wstrzymał chwil kilka, a świat będzie czynił pokutę. W jednym momencie stanęła przez majestatem Trójcy Świętej i wówczas nie śmiała powtórzyć swego błagania. Ale gdy odczuła w swej duszy moc łaski Jezusa, zaczęła się modlić słowami wewnętrznie słyszanymi i zobaczyła, że kara od ziemi została odsunięta. Na drugi dzień, kiedy była w kaplicy, Pan Jezus jeszcze raz przypomniał jej te słowa i dokładnie pouczył, jak należy odmawiać tę modlitwę na zwykłej cząstce różańca. W tej modlitwie ofiarujemy Bogu Ojcu: Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Jezusa Chrystusa, Jego Boską Osobowość i Jego Człowieczeństwo. Recytując słowa najmilszego Syna Twojego - odwołujemy się do tej miłości, jaką Bóg Ojciec darzy swego Syna, a w Nim wszystkich ludzi, a więc uciekamy się do najsilniejszego motywu, aby być przez Boga wysłuchanym. Słowa: dla Jego bolesnej męki nie oznaczają odwołania się do zadośćuczynienia złożonego przez Jezusa na krzyżu, lecz - jak każe wierność literze i duchowi nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego - do miłości miłosiernej, jaką darzy nas Bóg Ojciec i Syn. Pragniemy więc, aby bolesna męka Syna Bożego nie była daremna, lecz przyniosła owoce w życiu naszym i wszystkich ludzi. W koronce prosimy o miłosierdzie dla nas i całego świata.

Godzina Miłosierdzia

- O trzeciej godzinie - powiedział Pan Jezus do s. Faustyny w październiku 1937 roku w Krakowie - błagaj Mojego miłosierdzia szczególnie dla grzeszników i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego (Dz. 1320). Kilka miesięcy później Pan Jezus powtórzył to żądanie określając cel jej ustanowienia, obietnice związane z praktykowaniem modlitwy w tej godzinie oraz sposoby jej obchodzenia. Godzina Miłosierdzia jest formą kultu, w której czcimy moment konania Jezusa na krzyżu (15.00). Nie chodzi tutaj o godzinę zegarową - 60 minut modlitwy - ale o modlitwę w momencie, gdy zegar - bije trzecią godzinę (Dz. 1572), czyli w chwili konania Jezusa na Kalwarii. Tę formę kultu Miłosierdzia Bożego można praktykować nie tylko w Wielki Piątek, czy w każdy piątek, ale codziennie. Jest to czas uprzywilejowany w nabożeństwie do Miłosierdzia Bożego.

Szerzenie czci Miłosierdzia

Wśród nowych form kultu Miłosierdzia Bożego przekazanych przez s. Faustynę wymienia się także szerzenie czci Miłosierdzia, ponieważ i z tą postacią nabożeństwa związane są obietnice Pana Jezusa skierowane do wszystkich ludzi, którzy podejmują tę praktykę.

Pan Jezus nie określił bliżej sposobów szerzenia czci Miłosierdzia, ale doskonały wzór apostolstwa pozostawił w życiu s. Faustyny. Chodzi w nim najpierw o szerzenie czci Miłosierdzia świadectwem życia w duchu całkowitego zawierzenia Bogu, czyli pełnienia Jego woli, i miłosierdzia wobec bliźnich. Nie można się jednak do tego ograniczać, trzeba słowem głosić światu orędzie Miłosierdzia i budzić w ludziach

Oprócz tych form podanych nam przez św. Faustynę w Kościele od wieków funkcjonują tzw. Uczynki miłosierdzia, które wywodzą się w tekstów ewangelicznych:  
Uczynki miłosierne co do ciała Uczynki miłosierne co do duszy
  1. Głodnych nakarmić.
  2. Spragnionych napoić.
  3. Nagich przyodziać.
  4. Podróżnych w dom przyjąć.
  5. Więźniów pocieszać.
  6. Chorych nawiedzać.
  7. Umarłych grzebać.
  1. Grzeszących upominać.
  2. Nieumiejętnych pouczać.
  3. Wątpiącym dobrze radzić.
  4. Strapionych pocieszać.
  5. Krzywdy cierpliwie znosić.
  6. Urazy chętnie darować.
  7. Modlić się za żywych i umarłych
Zakończenie:

Piszemy na tablicy pytania i prosimy uczniów o odpowiedzi pełnymi zdaniami(!):

  • Kto jest nazywany "Apostołem Bożego Miłosierdzia"?
  • Jakie formy ma kult do Bożego Miłosierdzia?
  • Czym jest Miłosierdzie?
  • Jakie są obietnice Pana Jezusa dla czczących Boże Miłosierdzie?
  • Kiedy jest tak zwana "godzina miłosierdzia"?
 Jeżeli mamy więcej czasu można dodać kolejne zadanie:
  • Ułóż hasło reklamowe zachęcające do udziału w obchodach Święta Bożego Miłosierdzia.
Notatka: Uzupełnij zdania (wytłuszczony i pochylony tekst zastąp "..."):

Boże miłosierdzie to miłość ponad sprawiedliwość. Największym obrazem tej miłości jest śmierć krzyżowa Jezusa. W godzinę tej śmierci są „otwarte zdroje miłosierdzia” dla każdego grzesznika, który zwróci się do Boga prosząc o nią. Jako sposoby czynienia miłosierdzia, Pan Jezus podaje: słowo, modlitwę oraz czyn. W ten sposób każdy może spełniać uczynki miłosierdzia wobec drugiej osoby. Pomocą w rozlewaniu Bożego Miłosierdzia w świecie są: obraz z podpisem "Jezu ufam Tobie", koronka do Bożego Miłosierdzia, Nowenna oraz święto Miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy.

Uczynki miłosierne co do ciała Uczynki miłosierne co do duszy
  1. Głodnych nakarmić.
  2. Spragnionych napoić.
  3. Nagich przyodziać.
  4. Podróżnych w dom przyjąć.
  5. Więźniów pocieszać.
  6. Chorych nawiedzać.
  7. Umarłych grzebać.
  1. Grzeszących upominać.
  2. Nieumiejętnych pouczać.
  3. Wątpiącym dobrze radzić.
  4. Strapionych pocieszać.
  5. Krzywdy cierpliwie znosić.
  6. Urazy chętnie darować.
  7. Modlić się za żywych i umarłych
  Zadanie domowe (opcjonalne):

Ułóż krzyżówkę (z treściami religijnymi) z minimum 15 haseł, której rozwiązaniem będzie podpis obrazu: "JEZU UFAM TOBIE"

Teksty źródłowe:

Definicja miłosierdzia wg Wikipedii:

Miłosierdzie to aktywna forma współczucia, wyrażająca się w konkretnym działaniu, polegającym na bezinteresownej pomocy. Samo współczucie nie przekładające się na działanie miłosierdziem jeszcze nie jest. Termin ten wywodzi się z Biblii

Miłosierdzie jest jednym z najważniejszych przymiotów Boga, tak jak jest on opisywany w Biblii. Jego aktem jest już sama kreacja świata, opieka Boża nad ludem Izrael i co najważniejsze dla chrześcijan śmierć Jezusa. Krew i woda jakie miały wypłynąć wówczas z boku Chrystusowego uważa się w katolicyzmie za zdroje Bożego miłosierdzia, które zmazały ludzkie winy. Chrystus bardzo często mówi w Nowym Testamencie o miłosierdziu: "Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny". W opowieści o miłosiernym samarytaninie, dał przykład praktycznej realizacji miłosierdzia.

W katolicyzmie wyróżnia się uczynki miłosierne co do duszy (np. modlitwa za innych, przebaczanie) i co do ciała (np. nakarmienie głodnych, odwiedzanie więźniów), przypisując większe znaczenie tym pierwszym.

Tekst za: http://pl.wikipedia.org/wiki/Mi%C5%82osierdzie

Faustyna Kowalska

Biografia Faustyny Kowalskiej:

Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. jako trzecie z dziesięciorga dzieci, w ubogiej, rolniczej rodzinie. Do szkoły chodziła niecałe 3 lata. Mając 16 lat zaczęła pracować w mieście jako służąca, by zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. Jak ważne było dla niej życie duchowe, pokazuje fakt, że w umowie o pracę zastrzegła sobie prawo odprawiania dorocznych rekolekcji, codzienne uczestnictwo we Mszy św. oraz możliwość odwiedzania chorych i potrzebujących pomocy. W 1925 r., po czterech latach pracy i wielu rozterkach, mimo sprzeciwu rodziców i braku posagu, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie. Pracowała w kilku domach zgromadzenia, najdłużej w Krakowie, Płocku i Wilnie. Pełniła obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki.

W tym czasie wielokrotnie objawiał jej się Jezus przekazując orędzie miłosierdzia, które Faustyna spisywała w swoim „Dzienniczku”. Swe przeżycia zapisywała w przerwach między ciężką pracą fizyczną, a innymi zajęciami – pomimo zmęczenia obowiązkami, ciężkiej choroby i braku wykształcenia. Oprócz przełożonych i kilku spowiedników, nikt nie zdawał sobie sprawy z niezwykłości jej przeżyć. Wtajemniczeni zaś, którym zwierzyła się ze swych wizji, wcale nie odnosili się do niej przychylnie. Od spowiedników często słyszała: „Niech siostra sobie wybije z głowy, żeby Pan Jezus miał z siostrą tak poufale przestawać, z taką nędzną, z taką niedoskonałą. Pan Jezus tylko ze świętymi duszami obcuje”. Również ks. Michał Sopoćko – który potem szerzył przesłanie Bożego Miłosierdzia i założył zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego – początkowo chciał zrezygnować z funkcji spowiednika s. Faustyny, a nawet posłał ją na badania psychiatryczne. Wybranie przez Boga na pewno nie ułatwiało Faustynie drogi powołania w zakonie.

W ostatnich latach życia s. Faustyna bardzo cierpiała: chorowała na gruźlicę. Zmarła w opinii świętości 5 października 1938 roku w wieku 33 lat. Kontrowersje wokół osoby i przesłania s. Faustyny trwały także po jej śmierci. W 1959 roku Święte Oficjum wydało dekret stwierdzający, iż doświadczenia polskiej zakonnicy nie mają charakteru nadprzyrodzonego. Również księdzu Sopoćce zakazano szerzenia informacji o przesłaniu Siostry Faustyny i propagowania „Dzienniczka”. Zakaz odwołał w 1978r. dopiero Jan Paweł II. 18 kwietnia 1993 roku s. Faustyna została beatyfikowana, a 30 kwietnia 2000 r. – ogłoszona świętą. Druga Niedziela Wielkanocna została w całym Kościele ogłoszona Świętem Bożego Miłosierdzia. 17 sierpnia 2002, w czasie pamiętnej pielgrzymki do Polski Ojciec Święty konsekrował nową świątynię w Łagiewnikach – światowe centrum kultu Miłosierdzia Bożego.

Kalendarium:

  • 25 VIII 1905 - Urodziła się we wsi Głogowiec ( dawne woj. konińskie).
  • 27 VIII 1905 - Chrzest w parafii Św. Kazimierza w Świnkach Warckich (diec. włocławska).
  • 1912 - Pierwszy raz słyszy w duszy głos wzywający ją do życia doskonalszego.
  • 1914 - Pierwsza Komunia św.
  • IX 1917 - Początek nauki w szkole podstawowej.
  • 1921 - Podejmuje pracę u znajomych rodziny - Bryszewskich w Aleksandrowie Łódzkim.
  • 1922 - Wraca do domu rodzinnego i dzieli się z rodzicami swoim zamiarem wstąpienia do klasztoru - sprzeciw rodziców.
  • Jesień 1922 - Wyjazd do pracy w Łodzi. M.in. przez rok pracuje w sklepie Marcjanny Sadowskiej przy ul. Abramowskiego 29 (2 II 1923-1 VII 1924).
  • VII 1924 - Wyjazd do Warszawy z zamiarem wstąpienia do klasztoru. Zgłasza się do domu zakonnego przy ul. Żytniej 3/9.
  • Przełożona Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia obiecuje jej przyjęcie do klasztoru, ale przedtem poleca Helenie podjąć pracę, przygotować skromną wyprawę.
  • l VIII 1925 - Po rocznej pracy jako pomoc domowa - ponownie zgłasza się do przełożonej klasztoru przy ul. Żytniej, zostaje ostatecznie przyjęta i rozpoczyna postulat (próba zakonna).
  • 23 I 1926 - Wyjazd do domu nowicjackiego w Krakowie.
  • 30 IV 1926 - Obłóczyny; otrzymuje habit i imię zakonne - siostra Maria Faustyna.
  • III-IV 1927 - Siostrę Faustynę zaczynają ogarniać ciemności duchowe; trwać będą półtora roku.
  • 16 IV 1928 - W Wielki Piątek zbolałą nowicjuszkę ogarnia żar miłości Bożej. Zapomina o przebytych cierpieniach, jaśniej poznaje, jak wiele cierpiał dla niej Chrystus.
  • 30 IV 1928 - Po skończeniu nowicjatu i ośmiodniowych rekolekcjach składa pierwsze śluby zakonne (czasowe).
  • 6-10 X 1928 - W Zgromadzeniu MBM odbywa się kapituła generalna. Na przełożoną generalną wybrana została matka Michaela Moraczewska, która będzie przez całe życie s. Faustyny jej przełożoną. W chwilach trudnych będzie jej pomocą i pociechą.
  • 31 X 1928 - Wyjazd do domu zakonnego w Warszawie przy ul. Żytniej, z przeznaczeniem do pracy w kuchni.
  • 21 II-11 VI 1929 - Czasowy pobyt w Wilnie (zastępuje siostrę odbywającą trzecią probację).
  • VI 1929 - Zostaje przydzielona do pracy w nowo powstającym domu Zgromadzenia przy ul. Hetmańskiej w Warszawie.
  • 7 VII 1929 - Na krótki czas wysłana do Kiekrza koło Poznania (zastępuje w kuchni chorą siostrę).
  • X 1929 - Jest w warszawskim domu Zgromadzenia przy ul. Żytniej.
  • V-VI 1930 - Przyjeżdża do domu Zgromadzenia w Płocku. Pracuje kolejno w piekarni, kuchni i sklepie piekarniczym.
  • 22 II 1931 - Widzenie Pana Jezusa, który każe jej malować obraz według wzoru, jaki ogląda.
  • XI 1932 - Przyjazd do Warszawy na trzecią probację (pięciomiesięczną), jaką siostry Zgromadzenia MBM odbywają przed złożeniem ślubów wieczystych. W tym samym miesiącu rekolekcje w Walendowie przed rozpoczęciem probacji.
  • 18 IV 1933 - Wyjazd do Krakowa na ośmiodniowe rekolekcje przed ślubami wieczystymi.
  • 1 V 1933 - Składa zakonne śluby wieczyste (uroczystości przewodniczył bp Stanisław Rospond).
  • 25 V 1933 - Wyjazd do Wilna.
  • 2 I 1934 - Pierwszy raz udaje się do malarza E. Kazimirowskiego, który ma malować obraz Miłosierdzia Bożego.
  • 29 III 1934 - Ofiaruje się za grzeszników, a szczególnie za te dusze, które straciły ufność w miłosierdzie Boże.
  • VI 1934 - Ukończony został obraz Miłosierdzia Bożego. Siostra Faustyna płacze, że Pan Jezus nie jest tak piękny, jak Go widziała.
  • 26 VII1934 - Idąc z dziewczętami z ogrodu na kolacje (10 min. przed godziną 18), Siostra Faustyna ujrzała Pana Jezusa przed kaplicą w Wilnie w takiej postaci, jak Go widziała w Płocku, tj. z promieniami -bladym i czerwonym.
  • Promienie ogarniały kaplicę zgromadzenia, infirmerię wychowanek, a następnie rozeszły się na cały świat.
  • 15 II 1935 - Wiadomość o ciężkiej chorobie matki i wyjazd do domu rodzinnego w Głogowcu. W drodze powrotnej do Wilna zatrzymała się w Warszawie, by zobaczyć się z matką generalną - Michaelą Moraczewską, i dawną mistrzynią - s. Marią Józefą Brzozą.
  • 19 X 1935 - Wyjazd na ośmiodniowe rekolekcje do Krakowa.
  • 8 I 1936 - Udaje się do abp. Romualda Jałbrzykowskiego, metropolity wileńskiego, i oznajmia mu, że Pan Jezus żąda założenia nowego zgromadzenia.
  • 19 III 1936 - Opuszcza Wilno i przyjeżdża do Warszawy.
  • 25 III 1936 - Jest przeniesiona do domu zgromadzenia w Walendowie.
  • VI 1936 - Zostaje przeniesiona do domu w miejscowości Derdy (2 km od Walendowa).
  • 11 V 1936 - Wyjazd z Derb do Krakowa na stały pobyt.
  • 14 X 1936 - Spotkanie z ks. Arcybiskupem Jałbrzykowskim, który - będąc przejazdem w Krakowie - odwiedził dom zgromadzenia.
  • 19 X 1936 - Badania lekarskie w zakładzie leczniczym na Prądniku (dziś szpital im. Jana Pawła II).
  • 9 XII - 27III 1937 - Leczenie w szpitalu na Prądniku.
  • 29 VII-10 VIII 1937 - Pobyt w Rabce.
  • 21 VI 1938 - Pogorszenie stanu i ponowne skierowanie do szpitala na Prądniku.
  • VI 1938 - Ostatni list Siostry Faustyny do przełożonej generalnej, w którym przeprasza za wszystkie uchybienia całego życia i kończy słowami: "Do zobaczenia w niebie".
  • 25 VIII 1938 - Przyjmuje sakrament chorych.
  • 2 IX 1938 - Ks. Sopoćko podczas odwiedzin w szpitalu zobaczył ją w ekstazie.
  • 17 IX 1938 - Powrót ze szpitala do klasztoru.
  • 5 X 1938 - O godzinie 22.45 Siostra Maria Faustyna Kowalska, po długich cierpieniach znoszonych z wielką cierpliwością, odeszła do Pana po nagrodę.
  • 7 X 1938 - Ciało jej został pochowane na cmentarzu zakonnym, położonym w ogrodzie Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, we wspólnym grobowcu, kaplicy Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.
 

Odpust zupełny za Koronkę do Miłosierdzia Bożego

Penitencjaria Apostolska 12 stycznia 2002 r. wydała akt, w którym udziela pod zwykłymi warunkami odpustu każdemu wiernemu, który "pobożnie odmówi Koronkę do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernakulum".

Dekret dotyczy całego terytorium Polski.

Warunki to:

  • sakramentalna spowiedź,
  • Komunia św.,
  • modlitwa w intencjach Ojca Świętego
  • całkowita wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu.

Jeżeli zaś ci wierni z powodu choroby (lub innej słusznej racji) nie będą mogli wyjść z domu, ale odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, to pod zwykłymi warunkami również zyskują odpust zupełny.

Wybrane teksty z "Dzienniczka"

  1. Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. (...). Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie. Obiecuję także, już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinie śmierci. Ja sam bronić jej będę jako swej chwały.
  2. Pragnę, aby święto Miłosierdzia było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżają do źródła miłosierdzia mego; dusza która przystąpi do Spowiedzi i Komunii św., dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar; w dniu tym są otwarte wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski.
  3. We wrześniu 1935 r. s. Faustyna dostała polecenie od Jezusa odmawiania Koronki do Miłosierdzia Bożego. Dusze, które odmawiać będą tę koronkę, miłosierdzie moje ogarnie w życiu, a szczególnie w śmierci godzinie. (...) Przez odmawianie tej koronki podoba mi się dać wszystko, o co mnie prosić będą. (...) Gdy tę koronkę przy konających odmawiać będą, stanę pomiędzy Ojcem a duszą konającą nie jako Sędzia sprawiedliwy, ale jako Zbawiciel miłosierny.
  4. trzeciej godzinie błagaj mojego miłosierdzia, szczególnie dla grzeszników, i choć przez krótki moment zagłębiaj się w mojej męce, szczególnie w moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla całego świata. Pozwolę ci wniknąć w mój śmiertelny smutek; w tej godzinie nie odmówię duszy niczego, która mnie prosi przez mękę moją...
  5. Dusze, które szerzą cześć miłosierdzia mojego, osłaniam przez całe życie jako czuła matka swe niemowlę, a w godzinę śmierci nie będę ich Sędzią, ale miłosiernym Zbawicielem. W tej ostatniej godzinie nic dusza nie ma na swoją obronę, prócz miłosierdzia mojego; szczęśliwa dusza, która przez całe życie zanurzała się w zdroju miłosierdzia, bo nie dosięgnie ich sprawiedliwość.
  6. Powiedz moim kapłanom, że zatwardziali grzesznicy kruszyć się będą pod ich słowami, kiedy będą mówić o niezgłębionym miłosierdziu moim, o litości, jaką mam dla nich w sercu moim. Kapłanom, którzy głosić będą i wysławiać miłosierdzie moje, dam moc przedziwną i namaszczę ich słowa i poruszę serca, do których przemawiać będą.
  7. (...) zachęcaj dusze, z którymi się stykasz, do ufności w nieskończone miłosierdzie moje. O, jak bardzo kocham dusze, które zupełnie mi zaufały - wszystko im uczynię.
  8. Polskę szczególnie umiłowałem, a jeżeli posłuszna będzie woli mojej, wywyższę ją w potędze i świętości. Z niej wyjdzie iskra, która przygotuje świat na ostateczne przyjście moje.
  9. Wzywaj mojego miłosierdzia dla grzeszników, pragnę ich zbawienia. Kiedy odmówisz tę modlitwę za jakiegoś grzesznika z sercem skruszonym i wiarą, dam mu łaskę nawrócenia. Modlitewka ta jest następująca: "O Krwi i Wodo, któraś wypłynęła z Serca Jezusowego jako zdrój miłosierdzia dla nas - ufam Tobie". Sekretarko moja, napisz, że jestem hojniejszy dla grzeszników niźli dla sprawiedliwych. Dla nich zstąpiłem na ziemię... dla nich przelałem krew, niech się nie lękają do mnie zbliżyć, oni najbardziej potrzebują mojego miłosierdzia.
  10. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając ją do swego miłosiernego serca. Kar używam, kiedy mnie sami zmuszają do tego; ręka moja niechętnie bierze za miecz sprawiedliwości; przed dniem sprawiedliwości posyłam dzień miłosierdzia.

Sposób odmawiania "Koronki do Bożego Miłosierdzia"

Na początku:

Ojcze nasz..., Zdrowaś Maryjo..., Wierzę w Boga...

Na dużych paciorkach (1 raz):

Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata.

Na małych paciorkach (10 razy):

Dla Jego bolesnej męki miej miłosierdzie dla nas i całego świata.

Na zakończenie (3 razy):

Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny zmiłuj się nad nami i nad całym światem.
 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up