logoRSS
 
 

Narodziny Kościoła - katecheza

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: WK, 04.05.2010, odsłon: 38844, druk

Temat:

Narodziny Kościoła

Klasa:

1 GP

Cele:

  • Uczeń zna model życia pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej
  • Uczeń zna treść kerygmatu i rozumie potrzebę jego głoszenia
  • Uczeń zna i rozumie pojęcie „łamanie chleba” jako określenie Eucharystii

Wstęp:

Dzisiaj słowo kościół znaczy nie koniecznie to samo co w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Pierwotnie Kościół – Ecclesia, oznaczał zwołanie ludu, wiernych, w celu ogłoszenia ważnych wieści, nowin. Pierwotny Kościół – wspólnota wyglądała inaczej niż dzisiaj, były to mniejsze lub większe grupy wyznawców Chrystusa ukrywające się przed prześladowaniami. Często grupy te spotykały się potajemnie w domach prywatnych lub jak np. w Rzymie, w katakumbach (sieć podziemnych grobowców lub cmentarzy). Tam spotykali się by słuchać świadectwa o Jezusie Chrystusie oraz uczestniczyć w „łamaniu chleba”. Te dwa filary łączyły owo zwołanie w jedną całość. Jedność nauki o Jezusie Chrystusie oraz wspólna eucharystia umacniały ówczesnych chrześcijan do dawania świadectwa życia swojej wierze. Ich wzajemna miłość i poświęcenie przyciągały wielu do wiary w Chrystusa.

Rozwiniecie:

Jednak jak to się zaczęło i kiedy? W historii Kościoła wskazuje się dwa momenty powstania zwołania, wspólnoty, która później została nazwana Mistycznym Ciałem Chrystusa. Oba momenty opisane są w NT:

„Testament z krzyża

A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój».  Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie. Śmierć Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę». Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę pełną octu i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha. Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat - ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem - Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała.  Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani.  Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni,  tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda.  Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli.  Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana.   I znowu na innym miejscu mówi Pismo: Będą patrzeć na Tego, którego przebili.” J 19,25-37

„Zesłanie Ducha Świętego 

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu.  Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali.  Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden.  I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem.  Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku.  «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?» - mówili pełni zdumienia i podziwu.  «Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? - Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji,  Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu,  Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».  Zdumiewali się wszyscy i nie wiedzieli, co myśleć: «Co ma znaczyć?» - mówili jeden do drugiego.   «Upili się młodym winem» - drwili inni.” Dz 2, 1-13

W pierwszym fragmencie oddanie Matki swemu uczniowi i ucznia swojej Matce, a także moment śmierci z przebiciem boku i serca uważa się za moment ustanowienia Kościoła (podobnie jak i sakramentów), jako wyniku,  skutku Ofiary jaką złożył Jezus na krzyżu. Drugi fragment znacznie częściej przywoływany jest jako chwila powstania Kościoła - wspólnoty wierzących w Chrystusa a poruszanej obecnością Ducha Świętego.

Jak owa wspólnota żyła? Jak funkcjonowała? Odpowiedź znajdujemy także  w Dziejach Apostolskich, a oto i ona:
„Życie pierwotnego Kościoła. 

Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach.  Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów.  Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne.  Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby.  Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.” Dz 2,42-47

Pierwsi chrześcijanie doświadczali działania Ducha Świętego poprzez wspólnotę, naukę Apostołów, wielkie znaki i cuda. Łączyła ich więź wspólnej modlitwy i „łamania chleba”. To właśnie są źródła powstającego Kościoła. Duch Święty poprzez modlitwę Eucharystię budował wspólnotę miłości zgromadzoną wokół Chrystusa Zmartwychwstałego. Taką właśnie Dobrą Nowinę przedstawiali Apostołowie wszystkim ludziom, a tę naukę Bóg poświadczał znakami i cudami. przeczytajmy:

„Pierwsze wystąpienie Głowy Kościoła

Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: «Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów!  Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia,  ale spełnia się przepowiednia proroka Joela: W ostatnich dniach - mówi Bóg - wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy - sny. (…) Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie,  tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście.  Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim (…) Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy.  Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie, widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi.  Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami.  Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go,  jak to sami widzicie i słyszycie (…) Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem». Pierwsze nawrócenie Żydów Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: «Cóż mamy czynić, bracia?» - zapytali Piotra i pozostałych Apostołów.  «Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego.  Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz». W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: «Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!».  Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz.” Dz 2,13-41

To jest KERYGMAT. Kerygmat (z gr. κηρύσσω "głoszę, krzyczę") to pierwsze, podstawowe głoszenie Ewangelii, wspólne dla wszystkich wyznań i nurtów chrześcijaństwa. Można je podzielić na sześć części (czasami łączy się punkty trzeci i czwarty oraz piąty i szósty):

  1. miłość Boga,
  2. rzeczywistość grzechu,
  3. odkupienie w Chrystusie,
  4. konieczność przyjęcia przez wiarę Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela,
  5. posłannictwo Ducha Świętego,
  6. tajemnica Kościoła – wspólnoty zbawionych.

Kerygmat jest istotnym elementem ewangelizacji, dlatego też powinien poprzedzać katechezę, która jest rozwinięciem chrześcijańskich prawd wiary, nauką życia wiarą.

Zakończenie:

Odpowiedz na poniższe pytania, zrób to szczerze, nie żałuj sobie :)

  • Co było źródłem tak intensywnego rozwoju pierwszej wspólnoty?
  • Co sprawiało, że ludzie przychodzili do apostołów dzieląc się wszelkimi posiadanymi dobrami?
  • Co było powodem takiej skuteczności przepowiadania Apostołów?
  • Czego brakuje nam dzisiaj, by było tak jak za tamtych dni?
  • Co mogę zrobić ja lub ty by zmienić nasz Kościół wokół siebie?
 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up