logoRSS
 
 

Bóg walczy - konspekt

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: WK, 02.12.2012, odsłon: 32566, druk

Temat:

Bóg walczy

Klasa:

1 GP

Cele:
  • Uczeń zna historię Jozuego i rozumie znaczenie zaufania Bogu w sprawach codziennych swego życia
Wprowadzenie:

Po śmierci Mojżesza Naród Wybrany miał osiedlić się w ziemi Kanaan, którą kiedyś już Bóg obiecał Abrahamowi i jego potomstwu. Jednak ziemia ta nie była niezamieszkana. Mieszkali tam Kananejczycy – poganie. Wyznawali oni wielobóstwo a ich wierzenia były okupione krwawymi ofiarami ze zwierząt i ludzi.

Biblia jest księgą religijną i tak należy odczytywać zdobywanie ziemi obiecanej przez Izraela. Jozue syn Nuna otrzymał od Boga zadanie wprowadzenia Izraelitów do Kanaanu oraz przydzielenia każdemu z 12 pokoleń odpowiedniego terytorium. Do tej pory był to naród koczowniczy, pasterski w ciągłym ruchu. Od tej pory mieli mieć własną ziemię, wioski oraz miasta. Dzisiejsze odkrycia archeologiczne potwierdzają zmiany zachodzące na terenie Kanaan w XIII w przed Chrystusem, a więc w czasach Jozuego.

Kim był Jozue i jak zdobyto ziemię obiecaną? Czy Bóg Starego Testametu jest Bogiem krwawym?

Rozwinięcie:

Czas wydarzeń z księgi Jozuego to XIII w p.n. Chr. Miejsce to wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego  - tereny dzisiejszej Palestyny. Bohaterami opowieści z tej księgi są: Kananejczycy, Izrael oraz tytułowy Jozue syn Nuna. Najważniejsze wydarzenia to: zdobycie Jerycha czy bitwa pod Gibeonem oraz przymierze Jozuego.

Zdobycie Jerycha

1 Jerycho było silnie umocnione i zamknięte przed Izraelitami. Nikt nie wychodził ani nie wchodził. 2 I rzekł Pan do Jozuego: «Spójrz, Ja daję w twoje ręce Jerycho wraz z jego królem i dzielnymi wojownikami. 3 Wy wszyscy, uzbrojeni mężowie, będziecie okrążali miasto codziennie jeden raz. Uczynisz tak przez sześć dni. 4 Siedmiu kapłanów niech niesie przed Arką siedem trąb z rogów baranich2. Siódmego dnia okrążycie miasto siedmiokrotnie, a kapłani zagrają na trąbach. 5 Gdy więc zabrzmi przeciągle róg barani i usłyszycie głos trąby, niech cały lud wzniesie gromki okrzyk wojenny, a mur miasta rozpadnie się na miejscu i lud wkroczy, każdy wprost przed siebie».(…) 20 Lud wzniósł okrzyk wojenny i zagrano na trąbach. Skoro tylko usłyszał lud dźwięk trąb, wzniósł gromki okrzyk wojenny i mury rozpadły się na miejscu. A lud wpadł do miasta, każdy wprost przed siebie, i tak zajęli miasto.  (…)24 Następnie miasto i wszystko, co w nim było, spalili, tylko srebro i złoto, jak i sprzęty z brązu i żelaza oddali do skarbca domu Pańskiego.” Joz 6,1-5;20;24

Historia ta wskazuje Boga jako opiekuna Izraela, który dzięki swojej mocy jest w stanie pokonać nawet to co wydaje się nie do pokonania – warowną twierdzę, i to nawet bez większego wysiłku oraz strat własnych. Izrael cudownie* zwycięża niepokonalne trudności.

Bitwa pod Gibeonem

Mieszkańcy Gibeonu posłali prośbę do Jozuego do obozu w Gilgal: «Nie cofaj swej ręki od sług twoich. Przybądź pośpiesznie do nas, uwolnij nas i pomóż, ponieważ wszyscy królowie amoryccy, którzy mieszkają w górach, sprzymierzyli się przeciw nam». 7 Wyruszył Jozue z Gilgal wraz z całym swym zbrojnym ludem i wszystkimi dzielnymi wojownikami. 8 I rzekł Pan do Jozuego: «Nie bój się ich, albowiem oddałem ich w twoje ręce, żaden z nich nie oprze się tobie». 9 I natarł na nich Jozue niespodziewanie po całonocnym marszu z Gilgal.
10 A Pan napełnił ich strachem na sam widok Izraela i zadał im wielką klęskę pod Gibeonem. ścigano ich w stronę wzgórza Bet-Choron i bito aż do Azeki i Makkedy. 11 Gdy w czasie ucieczki przed Izraelem byli na zboczu pod Bet-Choron, Pan zrzucał na nich z nieba ogromne kamienie aż do Azeki, tak że wyginęli. I więcej ich zmarło wskutek kamieni gradowych, niż ich zginęło od miecza Izraelitów. 12 W dniu, w którym Pan podał Amorytów w moc Izraelitów, rzekł Jozue w obecności Izraelitów: «Stań słońce, nad Gibeonem! I ty, księżycu, nad doliną Ajjalonu!» 13 I zatrzymało się słońce, i stanął księżyc, aż pomścił się lud nad wrogami swymi.” Joz 10,6-13a

W opisie tego wydarzenia można doszukać się dwóch gatunków literackich, obok historycznego zapisu bitwy znajduje się hymn na cześć Boga wspominający o nadzwyczajnych wydarzeniach kosmicznych towarzyszących temu zwycięstwu. Nie znaczy, że miały one miejsce, raczej trzeba odczytywać ten fragment jako dziękczynienie składane Bogu za zwycięstwo w tak krótkim czasie (w ciągu jednego dnia!).

Przymierze Jozuego

Jozue syn Nuna nie tylko był zdolnym wodzem wojskowym, ale także przywódcą politycznym i religijnym. On po zasiedleniu Kanaanu wezwał Naród Wybrany do opowiedzenia się za Bogiem lub przeciwko Niemu.

13 Dałem wam ziemię, około której nie trudziliście się, i miasta, których wyście nie budowali, a w nich zamieszkaliście. Winnice i drzewa oliwne, których nie sadziliście, dają wam dziś pożywienie. 14 Bójcie się więc Pana i służcie Mu w szczerości i prawdzie! Usuńcie bóstwa, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki i w Egipcie, a służcie Panu! 15 Gdyby jednak wam się nie podobało służyć Panu, rozstrzygnijcie dziś, komu służyć chcecie, czy bóstwom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki, czy też bóstwom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście. Ja sam i mój dom służyć chcemy Panu».
16 Naród wówczas odrzekł tymi słowami: «Dalekie jest to od nas, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć bóstwom obcym! 17 Czyż to nie Pan, Bóg nasz, wyprowadził nas i przodków naszych z ziemi egipskiej, z domu niewoli? Czyż nie On przed oczyma naszymi uczynił wielkie znaki i ochraniał nas przez całą drogę, którą szliśmy, i wśród wszystkich ludów, pomiędzy którymi przechodziliśmy? 18 Pan ponadto wypędził przed nami wszystkie te ludy wraz z Amorytami, którzy mieszkali w tym kraju. My również chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem».” Joz 24,13-18

Po dokonaniu niemożliwego, kiedy garstka Izraelitów pokonała rdzennych mieszkańców Kanaanu, Jozue raz jeszcze odwołał się do przymierza zawartego przez Boga z Narodem Wybranym. Nie nakazywał nikomu wiary w Boga, nie zmuszał, ale pokazał wybór jaki ma każdy potomek Abrahama. Mówił głownie w swoim imieniu „Ja sam i mój dom służyć chcemy Panu”. Jego naród musiał sam dokonać wyboru czy zaufać Bogu, który opiekuje się i zbawia swój lud.

Zakończenie:

„Problem krwawego Boga”

Czytając tę księgę nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Jahwe to Bóg surowy i krwawy. Kiedy jednak zauważy się, że:

  • księga ta jest pisana w czasach bliskich kodeksowi Hammurabiego, kiedy nie było pojęcia dobra i zła takich jak znamy obecnie a etyka była pojmowana zgoła inaczej; inna była także mentalność ówczesnych ludzi.
  • w żadnym jej fragmencie nie ma pochwały ani akceptacji zła płynącego z zabijania.
  • w świetle Bożego planu odkupienia ludzkości, śmierć Kananejczyków jest konsekwencją ich wyborów – jako grzeszników, składających fałszywym bogom w ofierze ludzi (zapłatą za grzech jest śmierć)
  • jest to księga religijna mająca ukazać  Boga jako opiekuna wspierającego swój lud, który potrafi, ma moc, zrealizować swój plan wobec nich.
Notatka:

Księga Jozuego ukazuje Boga jako tego, który opiekuje się swoim ludem. Przekazuje ona prawdę, że Bóg wspiera tych, którzy Mu ufają, a także że wymaga od każdego z nas osobistej odpowiedzi na zaproszenie do tej współpracy.

Pojęcia:

Cud w Biblii to znak potęgi Boga, który posługuje się stworzoną przez siebie naturą w sposób dowolny, by osiągnąć cel nadrzędny – zbawienie człowieka. Cud nie musi przekraczać natury, szczególna jest natomiast zbieżność tych naturalnych wydarzeń z czasem i potrzebą, która ma doprowadzić do zbawienia.

Klątwa – to prawo wskazujące, że wszystko to co mogło służyć kultowi pogańskiemu musiało zostać zniszczone a kosztowności miały być przekazane do skarbca, by uniknąć pokusy oddawania czci innym bogom niż Jahwe.

 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up