logoRSS
 
 

Misje w Kościele - konspekt 2014

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: WK, 05.03.2014, odsłon: 31528, druk

Temat:

Misje w Kościele

Klasa:

GP

Cele:

  • Uczniowie wiedzą, że Kościół ma charakter misyjny
  • Uczniowie rozumieją, że źródłem misyjności jest miłość Ojca do Syna, która powinna obejmować cały świat
  • Misje mają dać szansę na doznanie odkupienia wszystkim ludziom na ziemi

Wstęp:

W naszej parafii od piątku rozpoczynają się "Misje u stóp krzyża". Pewnie wielu z was zadawało sobie pytanie: misje? Tutaj? Przecież tu jest chrześcijaństwo(!) Warto zastanowić się czym są te "mityczne" misje.
Źródłem słów:  "misje, misjonarz, misyjny", jest ustalenie jakiegoś zadania i szczególnego posłannictwa. W ST rolę misjonarzy pełnili wybrani, namaszczeni i posłani przez Boga prorocy, którzy szli do Narodu Wybranego wypełnić swoją misję – zadanie nawrócenia swoich rodaków i wszystkich ludzi do Boga.

Podobną misję otrzymali apostołowie od zmartwychwstałego Chrystusa, gdy powiedział do nich: "19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. 20 Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata»" Mt 28,19-20
Kościół starając się być wierny temu nakazowi stara się wypełniać go w różnej formie.

Rozwinięcie:

Ta różnorodność form misyjnych jest dość szeroka, np. każdy katecheta uczący w jakiejś szkole jest do niej specjalnie skierowany poprzez tzw. "misję kanoniczną"; podobnie dzieje się z kapłanami. Co jakiś czas w parafiach odbywają się misje parafialne. Poza granicami, w państwach niechrześcijańskich, także mają miejsce misje.

Czym w takim razie są te różne "misje"?
Zasadniczo misja głoszenia ewangelii wszystkim ludziom na ziemi jest podstawowym zadaniem Kościoła, który wypełnia je z polecenia Chrystusa. Dociera on do najdalszych zakątków świata, wszędzie tam, gdzie nie znają Chrystusa i głosi wszystkim. Robi to poprzez wspieranie biednych, chorych i opuszczonych, krzewiąc edukację i niejako przy okazji przekazując prawdę o dziele zbawczym Chrystusa.

Od Soboru Watykańskiego II szczególne miejsce w ewangelizacji ma osobisty przykład i świadectwo życia misjonarzy, którzy dzielą swą dolę ze swoimi podopiecznymi.

Dobrze ilustrują to słowa jednej z misjonarek siostry Danuty Blinko pielęgniarki z Angoli:
"W sobotę, jak zresztą codziennie, byłam w osiedlu dla trędowatych czyniąc moją posługę dla nich. Gdy ja wyjeżdżałam, pojawiła się mama z dzieckiem,  prosząc o pomoc,  bo dziecko jest w ciężkim stanie. I tak też było. Ponieważ już był czas,  żeby wrócić do mojej wspólnoty zakonnej,  zabrałam mamę z dzieckiem,  by je ratować w misji.  Mały Antoni miał 5 miesięcy. (...) Dziecko miało malarię i całkowicie odwodniony organizm.  Niemożliwe było podłączyć kroplówkę,  ponieważ wszystkie żyły pękały.  Pozostała żyła szyjna,  gdzie ostatecznie udało się mi wkłuć.  Włączyłam całe leczenie antybiotykami domięśniowo i dożylnie.  Cała noc wysiłku i rano, przed szóstą mały Antoni mi zmarł."

Tak wyglądają misje w Afryce czy też na innych kontynentach. Jak jednak mają się do tego misje w Polsce, w naszej parafii? Czy i tu jest podobnie? Jakie są działania misyjne w naszej parafii? W reszcie po co u nas "misje u stóp krzyża"?

Na stronie naszej diecezji można znaleźć taką notatkę:
"Misje u stóp Krzyża są to tygodniowe medytacje, zamyślenia i czuwania zarówno całych parafii, jak również osób indywidualnych, trwających u stóp Krzyża – kopi najstarszego zachowanego na Pomorzu Zachodnim Krzyża Ottonowego z Konkatedry w Kamieniu Pomorskim oraz przy Relikwiach Drzewa Krzyża Świętego w Relikwiarzu z Sanktuarium Pana Jezusa Ukrzyżowanego i Matki Boskiej Bolesnej w kaplicy Brzozdowieckiej w Konkatedrze w Kamieniu Pomorskim. Wspierajmy to dzieło naszą modlitwą." (za http://szczecin.kuria.pl/wspolnoty/_1105)

Mamy tu kilka ciekawych elementów:

  • Medytacja,
  • Relikwie krzyża świętego
  • Trwanie u stóp krzyża

To szczególne wydarzenie ma miejsce na początku Wielkiego Postu ,okresu poświęconego przygotowaniu do Wielkanocy poprzez rozważanie dzieła zbawczego Chrystusa. Dzieła, którego dokonał On na krzyżu właśnie. Relikwie to pozostałości szczątków ciał świętych lub ich osobistych przedmiotów, w tym wypadku fragmentu krzyża, na którym poniósł śmierć nasz Zbawiciel. To ważne wydarzenie dla naszej parafii, a także dla wszystkich mieszkańców. Można będzie spędzić czas rozmyślając o swoim zbawieniu wobec krzyża Chrystusa. Nie zmarnujmy tej szansy.

Inną formą misyjnych działań w naszym kościele są tzw. misje parafialne.
Co to są misje parafialne?

Misje parafialne to przede wszystkim wydarzenie wiary, które będzie trwało prawie 9 dni. Owszem, przyjadą do nas misjonarze, którzy będą nam głosić  Słowo  Boże.  Będziemy  się  gromadzić  tutaj w świątyni na Mszach św. i na nabożeństwach.

Jednak misje parafialne to nie tylko to. To przede wszystkim  czas wielkiej  łaski  Boga,  która  pomoże  nam  naprawić i   odbudować  w   nas i wokół nas to, co zostało zniszczone przez grzech, co zostało zaniedbane przez obojętność lub duchowe lenistwo.

Dlaczego się je organizuje?

Po dokonaniu dzieła Odkupienia  (po Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu), Jezus zlecił głoszenie Słowa Bożego założonej przez siebie wspólnocie wiernych - czyli Kościołowi. Pamiętamy na pewno polecenie, jakie Jezus wydał apostołom tuż przed swoim wniebowstąpieniem: "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata". (Mt 28, 19-20) Tak zaczęła się praca misyjna Kościoła, który ciągle posyła chrześcijan do ludzi, którzy Jezusa jeszcze nie znają.

Jednak również chrześcijanom zagrażają rozmaite duchowe niebezpieczeństwa, grozi im upadek obyczajów, podejmują styl życia sprzeczny z zasadami wynikającymi z Ewangelii. W takiej sytuacji Kościół posyłał do swoich wiernych specjalnie przygotowanych misjonarzy, którzy, obdarzeni odpowiednimi charyzmatami przez Ducha Świętego, byli w stanie odnawiać i pozyskiwać wielu ludzi na nowo dla Chrystusa.

Tak było w historii Kościoła przez wieki. Tak jest również i dziś. Ojciec święty Jan Paweł II nazwał misje św. "niezastąpionym środkiem okresowej i intensywnej odnowy życia chrześcijańskiego".

Mają one pogłębić naszą wiarę, rozumianą jako więź łączącą człowieka z Bogiem. Chrystus jest ten sam: wczoraj, dziś i na wieki. Zmienia się jednak historia. Zmieniają się pokolenia ludzi. Stąd konieczność ciągłego ewangelizowania, opowiadania o Chrystusie, uświadamiania, że to On jest jedynym Odkupicielem świata, a doczesne zaangażowania bez więzi z Nim Zbawienia nam nie zapewnią.

Misje parafialne mogą także pomóc w naszym osobistym nawróceniu i we wzajemnym pojednaniu. Można je porównać do starotestamentalnego Roku Jubileuszowego, w którym przez powszechną amnestię (darowanie) wszystko wracało do pierwotnego stanu (por Kpł 25, 8-11a). Wówczas niewolnicy odzyskiwali wolność i wracali do swoich rodów, darowano niespłacone jeszcze pożyczki, odzyskiwano własność utraconą za długi. Rok szabatowy bronił Izraelitów przed zubożeniem, chronił przed wytworzeniem się wśród nich klasy bezwzględnych bogaczy, podkreślał solidarność rodziny.

(tekst za: http://www.kamienica.diecezja.tarnow.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=63&Itemid=94)

Dokumenty Kościoła poświęcone misjom:

  • Encykliki:
    • Ecclesiam suam
    • Fidei Donum
    • Redemptoris missio
    • Rerum Ecclesiae
    • Sancta Dei civitas
  • Adhortacje:
    • Ecclesia in Asia
    • Ecclesia in Africa
    • Ecclesia in America
    • Ecclesia in Europa
    • Ecclesia in Oceania
    • Africae Munus
    • Evangelii Gaudium
  • Sobór Watykański II:
    • Ad Gentes Divinitus

Zakończenie:

Kościół otrzymał nakaz misyjny od swego założyciela Jezusa Chrystusa. Misje są jego szczególnym zadaniem. Mogą one mieć charakter zewnętrzny czyli ewangelizacji nieochrzczonych lub wewnętrzny - re-ewangelizacji, tych którzy mimo chrztu utracili żywą wiarę. Taki rodzaj misji będzie w naszej parafii, a spotkania dla młodzieży będą w:

  • Sobotę 8 marca o godz. 8.00 Adoracja Krzyża - młodzież gimnazjalna a o 9:00 Msza Święta dla młodzieży gimnazjalnej
  • Niedzielę 9 marca o godz. 9:30 Msza Świeta z homilią dla młodzieży

Misje te mają budzić wiarę i zaufanie Bogu, który nas odkupił. Zapraszamy!

Źródełka dla katechety

Działalność misyjna Kościoła

Zarzuca się Kościołowi, że swą działalnością misyjną wypiera religie miejscowe i niszczy rodzinne kultury, że Kościół jest narzędziem szerzenia kultury zachodniej i nasze zachodnie kryzysy i problemy przenosi do kultur innych. Jak odeprzeć te zarzuty?
Właściwym uzasadnieniem misyjnej działalności Kościoła jest nakaz samego Chrystusa: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody" (Mt 28, 19). Misje nie są więc czymś dodatkowym i ubocznym w życiu Kościoła, sprawą paru misjonarzy i misjonarek. Kościół jest ze swej istoty misyjny, ma przekazywać innym miłość i światło, których sam doświadczył. Celem misji nie jest eksport kultury zachodniej ani rozszerzanie Kościoła w takiej postaci, a jakiej istnieje on u nas. Właściwym celem działalności misyjnej jest przepowiadanie Ewangelii i zakładanie Kościoła wśród ludów i grup społecznych, w których nie zapuścił jeszcze korzeni.

Za: http://www.opoka.org.pl/varia/poradnik/kosciol06.html

Misje w KKK

KKK 849 Nakaz misyjny. "Kościół posłany przez Boga do narodów, aby był «powszechnym sakramentem zbawienia», usiłuje głosić Ewangelię wszystkim ludziom z najgłębszej potrzeby własnej katolickości oraz z nakazu swego Założyciela" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 1.: "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28, 18-20).

KKK 850 Początek i cel misji. Nakaz misyjny Pana ma swoje ostateczne źródło w wiecznej miłości Trójcy Świętej: "Kościół pielgrzymujący jest misyjny ze swej natury, ponieważ swój początek bierze wedle zamysłu Ojca z posłania Syna i z posłania Ducha Świętego" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 2). Ostatecznym celem misji nie jest nic innego, jak uczynienie ludzi uczestnikami komunii, jaka istnieje między Ojcem i Synem w Ich Duchu miłości (Por. Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 23).

KKK 851 Motyw misji. Od najdawniejszych czasów Kościół czerpie zobowiązanie i zapał misyjny z miłości Boga do wszystkich ludzi: "Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas..." (2 Kor 5,14) (Por. Sobór Watykański II, dekret Apostolicam actuositatem, 6; Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 11). Istotnie, Bóg "pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy" (1 Tm 2, 4). Bóg pragnie zbawienia wszystkich przez poznanie prawdy. Zbawienie znajduje się w prawdzie. Ci, którzy są posłuszni natchnieniom Ducha Prawdy, znajdują się już na drodze zbawienia; Kościół jednak, któremu ta prawda została powierzona, musi wychodzić naprzeciw ich pragnieniu, aby im ją zanieść. Właśnie dlatego że Kościół wierzy w powszechny zamysł zbawienia, musi on być misyjny.

KKK 852 Drogi misji. "Duch Święty jest rzeczywiście nadrzędnym podmiotem całej misji kościelnej" (Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 21). To On prowadzi Kościół na drogach misji. Kościół "trwa nadal i rozwija w ciągu dziejów posłannictwo samego Chrystusa, który został posłany, aby nieść ubogim Dobrą Nowinę.. .  winien kroczyć tą samą drogą, pod działaniem Ducha Chrystusowego, jaką kroczył Chrystus, mianowicie drogą ubóstwa, posłuszeństwa, służby i ofiary z siebie aż do śmierci, z której przez zmartwychwstanie swoje powstał Chrystus zwycięzcą" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 5). W ten sposób "krew męczenników jest zasiewem chrześcijan" ('Tertulian, Apologeticus, 50).

KKK 853 W swojej pielgrzymce Kościół doświadcza jednak "rozbieżności między nauką, którą głosi, a ludzką słabością tych, którym powierzona jest Ewangelia" (Sobór Watykański II, konst. Gaudium et spes, 43). Jedynie idąc drogą "ustawicznej pokuty i odnowy" (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 8; por. 15. oraz "krocząc wąską drogą Krzyża" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 1). Lud Boży może rozszerzać Królestwo Chrystusa (Por. Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 12-20). Istotnie, "jak Chrystus dokonał dzieła Odkupienia w ubóstwie i wśród prześladowań, tak i Kościół powołany jest do wejścia na tę samą drogę, by udzielać ludziom owoców zbawienia" (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 8).

KKK 854 Kościół wypełniając swoje posłanie, "kroczy razem z całą ludzkością i doświadcza tego samego losu ziemskiego co świat, istniejąc w nim jako zaczyn i niejako dusza społeczności ludzkiej, która ma się w Chrystusie odnowić i przemienić w rodzinę Bożą" (Sobór Watykański II, konst. Gaudium et spes, 40). Zadanie misyjne wymaga zatem cierpliwości. Zaczyna się od głoszenia Ewangelii ludom i grupom, które jeszcze nie wierzą w Chrystusa (Por. Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 42-47.; jest kontynuowane przez zakładanie wspólnot chrześcijańskich, aby stawały się "znakami obecności Bożej w świecie" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 15). oraz przez zakładanie Kościołów lokalnych (Por. Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 48-49.; rozwija proces inkulturacji, aby wcielać Ewangelię w kultury narodów (Por. Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 52-54). nie ominą go także niepowodzenia. "Jeśli chodzi o poszczególnych ludzi, grupy ludzkie i narody, Kościół podchodzi do nich i przenika ich tylko stopniowo, wprowadzając ich w ten sposób w katolicką pełnię" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 6.

KKK 855 Posłanie Kościoła wymaga wysiłku na rzecz jedności chrześcijan (Por. Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 50). Istotnie, "rozbicie między chrześcijanami jest jednak dla Kościoła zaporą na drodze do urzeczywistnienia właściwej mu pełni katolickości w tych dzieciach, które przez chrzest wprawdzie do niego przynależą, ale odłączyły się od pełnej wspólnoty z nim. Owszem, nawet samemu Kościołowi utrudnia to w konkretnym życiu uwypuklenie pełni katolickości pod każdym względem" (Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 4).

KKK 856 Działalność misyjna wymaga pełnego szacunku dialogu z tymi, którzy jeszcze nie przyjmują Ewangelii (Por. Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 55). Wierzący mogą wyciągnąć dla siebie korzyść z tego dialogu, ucząc się lepiej poznawać "cokolwiek... z prawdy i łaski znajdowało się już u narodów, dzięki jakby ukrytej obecności Boga" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 9). Jeśli głoszą oni Dobrą Nowinę tym, którzy jej nie znają, to chcą przez to umocnić, uzupełnić i pogłębić prawdę i dobro, jakich Bóg udzielił ludziom i narodom, a także oczyścić ich z błędu i zła "na chwałę Bożą, na zawstydzenie szatana i dla szczęścia człowieka" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 9).

Misje w KPK

Kan. 781 - Ponieważ cały Kościół jest ze swej natury misyjny, a dzieło ewangelizacji winno być uznane za fundamentalny obowiązek Ludu Bożego, stąd wszyscy wierni, świadomi swojej odpowiedzialności, winni wnosić swój udział w dzieło misyjne.
Kan. 782 -

  • § 1. Najwyższe kierownictwo oraz koordynacja poczynań i działań, związanych z dziełem misyjnym i współpracą misjonarską, należy do Biskupa Rzymskiego oraz Kolegium Biskupów.
  • § 2. Poszczególni biskupi, stanowiący rękojmię Kościoła powszechnego oraz wszystkich Kościołów, winni okazywać szczególną troskę o dzieło misyjne, zwłaszcza poprzez poczynania misyjne, podejmowane, rozwijane i podtrzymywane we własnym Kościele partykularnym.

Kan. 783 - Ponieważ członkowie instytutów życia konsekrowanego na mocy samej konsekracji poświęcają się na służbę Kościołowi, powinni w sposób właściwy ich instytutowi mieć szczególny udział w działalności misyjnej.
Kan. 784 - Misjonarze, a więc ci, którzy są posyłani przez kompetentną władzę kościelną do podejmowania dzieła misyjnego, mogą być dobierani z terenów misyjnych lub spoza nich, spośród kleru diecezjalnego lub członków instytutów życia konsekrowanego, albo stowarzyszeń życia apostolskiego, albo spośród świeckich.
Kan. 785 -
§ 1. Do realizacji dzieła misyjnego powinni być angażowani katechiści, a więc wierni świeccy odpowiednio przygotowani i wyróżniający się życiem chrześcijańskim. Pod kierownictwem misjonarza zajmują się oni przekazywaniem nauki ewangelicznej, organizowaniem życia liturgicznego i prowadzeniem akcji charytatywnej.
§ 2. Katechiści winni otrzymać formację w przeznaczonych do tego szkołach, a gdy takich nie ma, pod kierunkiem misjonarzy.
Kan. 786 - Działalność misyjna we właściwym tego słowa znaczeniu, dzięki której zaszczepia się Kościół w narodach i wspólnotach, w których jeszcze się nie zakorzenił, jest prowadzona przez Kościół, zwłaszcza poprzez wysyłanie zwiastunów Ewangelii, dopóki nowe Kościoły nie zostaną w pełni ukonstytuowane, a więc wyposażone we własne siły i wystarczające pomoce, dzięki czemu będą mogły same prowadzić dzieło ewangelizacji.
Kan. 787 -
§ 1. Misjonarze przez świadectwo życia i słowa powinni nawiązać dialog z niewierzącymi w Chrystusa, ażeby w sposób przystosowany do ich mentalności i kultury, otworzyć im drogi, na których mogliby poznać orędzie ewangeliczne.
§ 2. Mają także zatroszczyć się o to, ażeby ci, których uznają za przygotowanych do przyjęcia orędzia ewangelicznego, pouczyć o prawdach wiary, tak aby, gdy o to poproszą w sposób wolny, zostali dopuszczeni do przyjęcia chrztu.
Kan. 788 -
§ 1. Ci, którzy wyrazili wolę przyjęcia wiary w Chrystusa, po odbyciu prekatechumenatu, winni być dopuszczeni do katechumenatu z zastosowaniem obrzędów liturgicznych, a ich nazwiska mają być wpisane do specjalnej księgi.
§ 2. Katechumeni, przez naukę życia chrześcijańskiego i praktykę, winni być odpowiednio wprowadzeni w tajemnicę zbawienia oraz w życie przepojone wiarą, a także w liturgię, umiłowanie Ludu Bożego i apostolstwo.
§ 3. Jest rzeczą Konferencji Episkopatu wydać postanowienia, regulujące odbywanie katechumenatu i określające obowiązki oraz uprawnienia katechumenów.
Kan. 789 - Przez odpowiednią formację należy neofitów doprowadzić do pełniejszego poznania prawdy ewangelicznej i właściwego wypełniania obowiązków podjętych na chrzcie. Mają być przepajani szczerą miłością do Chrystusa i Jego Kościoła.
Kan. 790 -
§ 1. Do biskupa diecezjalnego na terytoriach misyjnych należy:

  • inicjować, kierować i koordynować wszystkie poczynania i dzieła misyjne;
  • czuwać nad tym, by zostały zawarte odpowiednie umowy z przełożonymi instytutów, oddających się pracy misyjnej oraz żeby stosunki z nimi wychodziły na korzyść misji.

§ 2. Przepisy, o których w § 1, n. 1, wydane przez biskupa diecezjalnego obowiązują wszystkich misjonarzy, także zakonników oraz ich pomocników, przebywających na danym terytorium.
Kan. 791 - W poszczególnych diecezjach dla umacniania współpracy misyjnej:

  • należy popierać powołania misyjne;
  • trzeba wyznaczyć kapłana dla skutecznego popierania poczynań misyjnych, zwłaszcza Papieskich Dzieł Misyjnych;
  • winien być organizowany doroczny dzień misyjny;
  • trzeba każdego roku przekazać odpowiednią ofiarę na rzecz misji za pośrednictwem Stolicy Świętej.

Kan. 792 - Konferencje Episkopatu powinny inicjować i popierać poczynania, dzięki którym osoby, przybywające z terenów misyjnych dla podjęcia pracy lub odbycia studiów, doznawały braterskiego przyjęcia i wsparcia.

 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up