logoRSS
 
 

Bóg przemienia historię świata - konspekt 2015

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: admin, 17.02.2015, odsłon: 11205, druk

Temat:

Bóg przemienia historię świata

Klasa:

1GP

Cele:
  • Ukazanie prawdy o Wcieleniu Jezusa jako wydarzenia, przez które Pan Bóg najpełniej objawił się ludziom
Cel dla ucznia:
  • Jezus w pełni objawia Boga
Formy i metody pracy:

Praca z tekstem źródłowym

Wstęp:

Potrzeba Wcielenia
Rozpoczęliśmy Wielki Post, który przygotowuje nas do przeżywania Triduum Paschalnego oraz Wielkanocy. To właśnie one są centrum naszej wiary. ST zapowiadał nadejście Chrystusa – Mesjasza, pomazańca Bożego, który zbawi i odkupi ludzi. Robił to począwszy od księgi Rodzaju, przez Proroków, aż do Jana Chrzciciela. Zapowiedzi te znalazły swoje wypełnienie w osobie Jezusa z Nazaretu. Tak o tym pisze autor Listu do Hebrajczyków: „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków,  a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna.

Stała się rzecz niesłychana! Bóg. Syn Boży stał się podobny do człowieka, a jak wspomina św. Paweł, „stał się podobnym do ludzi we wszystkim oprócz grzechu”. Wszystkie ewangelie opisują „co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce - bo życie objawiło się. Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione -  oznajmiamy wam,  cośmy ujrzeli i usłyszeli, abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami. A mieć z nami współuczestnictwo znaczy: mieć je z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem.”

Rozwinięcie:

Sposoby objawiania się Boga
Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków,  a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat. Ten [Syn], który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi, a dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach.” Hbr 1,1-3 W tych krótkich słowach zawarta jest cała prawda o objawieniu się Boga ludziom.

Wpierw Bóg objawił się przez przyrodę pokazując, że JEST. Później ingerując w losy poszczególnych osób i narodów, powoli objawiał prawdę o sobie JAKI JEST. Abraham, Józef, Mojżesz, Dawid – doświadczali obecności Boga.
Później Bóg objawiał się przez proroków, ludzi skierowanych do Narodu Wybranego, by troszczyć się o jego wierność Bogu. Oni pouczali Lud, zapowiadali przyszłość, przekazywali obietnice zbawienia.

Wszystkie te zapowiedzi ziściły się w noc Bożego Narodzenia za czasów namiestnika Kwiryniusza. Narodził się człowiek, w którym rozpoznano Syna Bożego, „Baranka, który zgładzi grzechy świata”. W Nim wypełniały się pisma proroków: narodził się z Niewiasty, w Betlejem, w domu Dawida, to On cierpiał za wszystkich aż po śmierć na krzyżu. Po trzech dniach zmartwychwstał. Wstąpił do nieba w obecności swoich uczniów i złożył im obietnicę Ducha Świętego, który nadal będzie ich pouczał o tym jaki Bóg jest.

Kościół - stała obecność Boga wśród ludzi
Po swym wniebowstąpieniu wypełnił tę obietnicę – zesłał Ducha Świętego i powstał Kościół. Jest On znakiem stałej obecności Chrystusa. Jest święty, świętością Boga i grzeszny, bo jednoczy grzeszników. Swoją obecność zostawił w Nim Bóg na osiem sposobów: przez wspólnotę oraz siedem sakramentów.

Wyznawców Chrystusa łączy wspólna wiara oraz dążenie do naśladowania Go w miłości wobec Boga i bliźniego.

Sakramenty – znaki działania Boga
Ze śmierci krzyżowej Jezusa pochodzą sakramenty. To szczególne widzialne znaki działania niewidzialnej łaski. Są one skuteczne przez sam fakt ich udzielania i przyjęcia, jednak ich skuteczność zależy od osobistej wiary i zaangażowania. Sakramenty mają budować wspólnotę, budzić i pielęgnować wiarę oraz prowadzić do życia wiecznego.

Podzielono je na trzy grupy:

  • Wtajemniczenia (chrzest, bierzmowanie)
  • Uzdrowienia (pokuta, Eucharystia, namaszczenie chorych)
  • W służbie Komunii /wspólnoty (małżeństwo, kapłaństwo)

Jak poucza nas KKK:

  • Sakramenty są skutecznymi znakami łaski, ustanowionymi przez Chrystusa i powierzonymi Kościołowi.
  • Sakramenty umacniają zatem i wyrażają wiarę.
  • Chrystus, "siedząc po prawicy Ojca" i rozlewając Ducha Świętego na swoje Ciało, którym jest Kościół, działa obecnie przez sakramenty ustanowione przez Niego w celu przekazywania łaski
  • Są ustanowione w Kościele i dla Kościoła
  • Są niezmienne
  • Obejmują wszystkie koleje życia człowieka
Zakończenie:

W Wielkim Poście, w tym szczególnym czasie pokuty i nawrócenia starajmy się rozpoznawać obecność Boga w naszym życiu. Szukajmy Go w Biblii, modlitwie i sakramentach a także w wielkopostnych rekolekcjach i nabożeństwach okresowych. Szukajmy Chrystusa, a On pozwoli się nam odnaleźć, bo chce być Bogiem z nami.

 

POMOCE DLA NAUCZYCIELA

 

Sakramenty

KKK 1131 Sakramenty są skutecznymi znakami łaski, ustanowionymi przez Chrystusa i powierzonymi Kościołowi. Przez te znaki jest nam udzielane życie Boże. Obrzędy widzialne, w których celebruje się sakramenty, oznaczają i urzeczywistniają łaski właściwe każdemu sakramentowi. Przynoszą one owoc w tych, którzy je przyjmują z odpowiednią dyspozycją.

 

KKK 1133 Duch Święty przygotowuje do sakramentów przez słowo Boże i wiarę, która przyjmuje słowo w sercach dobrze do tego usposobionych. Sakramenty umacniają zatem i wyrażają wiarę.

KKK 1134 Owoc życia sakramentalnego ma równocześnie charakter osobowy i eklezjalny. Z jednej strony tym owocem dla każdego wiernego jest życie dla Boga w Chrystusie Jezusie, a z drugiej strony – dla Kościoła jest nim wzrost w miłości oraz w jego posłaniu dawania świadectwa.

KKK 1111 Dzieło Chrystusa w liturgii ma charakter sakramentalny, ponieważ Jego misterium zbawienia uobecnia się w niej mocą Ducha Świętego; Jego Ciało, którym jest Kościół, jest jakby sakramentem (znakiem i narzędziem), w którym Duch Święty rozdziela misterium zbawienia. Przez swoje czynności liturgiczne Kościół pielgrzymujący uczestniczy już w Iiturgii niebieskiej, otrzymując jej przedsmak.

KKK 1084 Chrystus, "siedząc po prawicy Ojca" i rozlewając Ducha Świętego na swoje Ciało, którym jest Kościół, działa obecnie przez sakramenty ustanowione przez Niego w celu przekazywania łaski. Sakramenty są widzialnymi znakami (słowa i czynności), zrozumiałymi dla człowieka. Urzeczywistniają one skutecznie łaskę, którą oznaczają, za pośrednictwem działania Chrystusa i przez moc Ducha Świętego.

Misterium paschalne w sakramentach Kościoła

KKK 1113 Całe życie liturgiczne Kościoła koncentruje się wokół Ofiary eucharystycznej i sakramentów (Por. Sobór Watykański II, konst. Sacrosanctum Concilium, 6). W Kościele jest siedem sakramentów: chrzest, bierzmowanie, Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych, sakrament święceń, małżeństwo (Por. Sobór Lyoński II: DS 860; Sobór Florencki: DS 1310; Sobór Trydencki: DS 1601).

Sakramenty Chrystusa

KKK 1114 "Opierając się na nauczaniu Pisma świętego, na tradycjach apostolskich... i na zgodnym zdaniu Ojców", wyznajemy, że "wszystkie sakramenty Nowego Przymierza zostały ustanowione przez Jezusa Chrystusa" (Sobór Trydencki: DS 1600-1601).

KKK 1115 Słowa i czyny Jezusa już w czasie Jego życia ukrytego i misji publicznej miały charakter zbawczy. Uprzedzały one moc Jego Misterium Paschalnego. Zapowiadały i przygotowywały to, czego miał On udzielić Kościołowi po wypełnieniu się wszystkiego. Misteria życia Chrystusa są podstawą tego, czego Chrystus udziela teraz przez szafarzy swojego Kościoła w sakramentach, ponieważ "to, co było widzialne w naszym Zbawicielu, przeszło do Jego misteriów" (Św. Leon Wielki, Sermones, 74, 2: PL 54, 398 A).

Sakramenty Kościoła

KKK 1117 Kościół za pośrednictwem Ducha, który prowadzi go "do całej prawdy" (J 16, 13), stopniowo rozpoznawał ten skarb otrzymany od Chrystusa i dokładnie określił sposób "udzielania" go, podobnie jak to czynił w odniesieniu do kanonu Pisma świętego i nauki wiary jako wierny "szafarz" misteriów Bożych (Por. Mt 13, 52; 1 Kor 4, 1). W ten sposób Kościół uznał w ciągu wieków, że wśród jego obrzędów liturgicznych jest siedem, które są we właściwym sensie sakramentami ustanowionymi przez Chrystusa.

KKK 1118 Sakramenty są "sakramentami Kościoła" w podwójnym znaczeniu: są sakramentami "przez Kościół" i "dla Kościoła". Są one sakramentami "przez Kościół", ponieważ jest on sakramentem działania Chrystusa, który dokonuje w nim swego dzieła dzięki posłaniu Ducha Świętego. Są one także "dla Kościoła", będąc "sakramentami, które budują Kościół" (Św. Augustyn, De civitate Dei, 22, 17; por. św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, III, 64, 2, ad 3). ponieważ ukazują i udzielają ludziom, zwłaszcza w Eucharystii, tajemnicę komunii Boga Miłości, Jednego w Trzech Osobach.

Sakramenty wiary

KKK 1123 "Celem sakramentów jest uświęcenie człowieka, budowanie mistycznego Ciała Chrystusa, a wreszcie oddawanie czci Bogu. Jako znaki, mają one także pouczać. Sakramenty wiarę nie tylko zakładają, lecz za pomocą słów i rzeczy dają jej wzrost, umacniają ją i wyrażają. Słusznie więc nazywają się sakramentami wiary (Sobór Watykański II, konst. Sacrosanctum Concilium, 59).

KKK 1124 Wiara Kościoła poprzedza wiarę wierzącego, który jest wezwany do przylgnięcia do niej. Gdy Kościół celebruje sakramenty, wyznaje wiarę otrzymaną od Apostołów. Wyraża to dawna zasada: lex orandi, lex credendi (lub: legem credendi lex statuat supplicandi, według Prospera z Akwitanii (Prosper z Akwitanii, Epistula, 217: PL 45, 1031). V wiek). Prawo modlitwy jest prawem wiary; Kościół wierzy tak, jak się modli. Liturgia jest elementem konstytutywnym świętej i 78 żywej Tradycji (Por. Sobór Watykański II, konst. Dei verbum, 8).

KKK 1125 Z tego powodu żaden obrzęd sakramentalny nie może być zmieniany ani poddawany manipulacji przez szafarza czy przez wspólnotę. Nawet najwyższy autorytet w Kościele nie może dowolnie zmieniać liturgii; może to czynić jedynie w posłuszeństwie wiary i w religijnym szacunku dla misterium liturgii.

KKK 1126 Sakramenty wyrażają i rozwijają jedność wiary w Kościele.

Sakramenty zbawienia

KKK 1127 Sakramenty godnie celebrowane w wierze udzielają łaski, którą oznaczają (Por. Sobór Trydencki: DS 1605 i 1606). Są one skuteczne, ponieważ działa w nich sam Chrystus: to On chrzci, to On działa w sakramentach, aby udzielać łaski, jaką oznacza sakrament. Ojciec zawsze wysłuchuje modlitwy Kościoła swego Syna, który to Kościół w epiklezie każdego sakramentu wyraża swoją wiarę w moc Ducha Świętego. Jak ogień przemienia w siebie wszystko, czego dotknie, tak Duch Święty przekształca w życie Boże to, co jest poddane Jego mocy.

KKK 1128 Taki jest sens stwierdzenia Kościoła (Por. Sobór Trydencki: DS 1608). że sakramenty działają ex opere operato (dosłownie: "przez sam fakt spełnienia czynności"), czyli mocą zbawczego dzieła Chrystusa, dokonanego raz na zawsze. Wynika stąd, że "sakrament urzeczywistnia się nie przez sprawiedliwość człowieka, który go udziela lub przyjmuje, lecz przez moc Bożą" (Św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, III, 68, 8). W chwili, gdy sakrament jest celebrowany zgodnie z intencją Kościoła, moc Chrystusa i Jego Ducha działa w nim i przez niego, niezależnie od osobistej świętości szafarza. Skutki sakramentów zależą jednak także od dyspozycji tego, kto je przyjmuje.

KKK 1129 Kościół naucza, że dla wierzących sakramenty Nowego Przymierza są konieczne do zbawienia (Por. Sobór Trydencki: DS 1604). "Łaska sakramentalna" jest łaską Ducha Świętego, udzieloną przez Chrystusa i właściwą każdemu sakramentowi. Duch uzdrawia i przemienia tych, którzy przyjmują sakrament, upodabniając ich do Syna Bożego. Owocem życia sakramentalnego jest to, że Duch przybrania za synów przebóstwia (Por. 2 P 1, 4. wiernych, w żywy sposób jednocząc ich z jedynym Synem, Zbawicielem.

Sakramenty życia wiecznego

KKK 1130 Kościół celebruje misterium swego Pana, "aż przyjdzie", aby "Bóg był wszystkim we wszystkich" (1 Kor 11, 26; 15, 28). Od czasów apostolskich liturgia kieruje się do swego celu przez wzywanie Ducha w Kościele: "Marana tha!" (1 Kor 16, 22). Liturgia uczestniczy w ten sposób w pragnieniu Jezusa: "Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami... aż się spełni w Królestwie Bożym" (Łk 22, 15-16). W sakramentach Chrystusa Kościół otrzymuje już zadatek swego dziedzictwa, uczestniczy już w życiu wiecznym, "oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa" (Tt 2, 13). "A Duch i Oblubienica mówią: «Przyjdź!»... Przyjdź, Panie Jezu!" (Ap 22, 17. 20).

Święty Tomasz streszcza różne aspekty znaku sakramentalnego w następujący sposób: "Sakrament jest znakiem, który przypomina to, co było wcześniej, a mianowicie mękę Chrystusa; który uwidacznia to, co dokonuje się w nas przez mękę Chrystusa, a mianowicie łaskę; jest znakiem profetycznym, to znaczy zapowiadającym przyszłą chwałę" (Św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, III, 60, 3).

KKK 1210 Sakramenty Nowego Prawa zostały ustanowione przez Chrystusa. Jest ich siedem: chrzest, bierzmowanie, Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych, sakrament święceń i małżeństwo. Sakramenty te obejmują wszystkie etapy i wszystkie ważne momenty życia chrześcijanina: sprawiają narodzenie i rozwój chrześcijańskiego życia wiary, uzdrowienie i dar posłania. Widać w tym pewne podobieństwo, jakie istnieje między etapami życia naturalnego a etapami życia duchowego (Św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, III, 65, 1).

 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up