logoRSS
 
 

Tajemnica Jezusa Chrystusa cz1. – Jezus z Nazaretu -konspekt

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: admin, 23.02.2015, odsłon: 11053, druk

Temat

Tajemnica Jezusa Chrystusa – Jezus z Nazaretu

Klasa

1GP

Cele

  • zapoznanie ze źródłami historycznymi mówiącymi o Jezusie jako osobie umiejscowionej w historii

  • (dla ucznia) Jak sprawdzić, że Jezus żył naprawdę?

Na.Co.Be.ZU

Świadectwa historyczne o Jezusie

Formy i metody pracy

Praca z tekstem źródłowym, układanie pytań, szukanie argumentów do postawionych problemów i pytań

Wstęp

Kiedy uczymy się historii odnajdujemy w niej wiele wiadomości o nieżyjących już ludziach, królach, wodzach i bohaterach. Zdobywamy informacje o nich z różnych źródeł, zasadniczo jednak bazujemy na świadectwach podawanych ustnie lub spisanych przez świadków ich działania. Czytamy kroniki, listy, opisy, legendy i mity, by poznać świat do którego nie mamy bezpośredniego już dostępu. I … wierzymy, że tak właśnie było jak piszą. Sprawdzamy ich autentyczność w oparciu o wykopaliska, porównujemy z innymi tekstami z epoki. Wszystko po to by poznać prawdę.

Jaka jest prawda o Jezusie z Nazaretu, zwanego synem Józefa i Maryi? Czy żył jako osoba umieszczona w historii? Gdzie można znaleźć o Nim świadectwo? To pytanie zasadnicze dla wiary w Syna Bożego, który zmartwychwstał.

Jak sprawdzić, że Jezus żył naprawdę?

Rozwinięcie

Zostańmy na chwilę badaczami przeszłości. Weźmy do reki pisma z czasów Jezusa. Zajmijmy się na razie tylko tymi, które nie są chrześcijańskie, by uniknąć podejrzenia o stronniczość w swoich badaniach.

Możemy znaleźć kilka imion osób, które piszą w tamtych czasach o Żydzie – Jezusie. Oto nasi świadkowie:

  • Józef Flawiusz – historyk dziejów Izraela żyjący i pracujący w Rzymie

  • Swetoniusz – historyk rzymski, sekretarz cesarza Hadriana, mający łatwy dostęp do archiwów państwowych

  • Pliniusz Młodszy – urzędnik cesarski

  • Korneliusz Tacyt – historyk rzymski, uważany za jednego z najbardziej wiarygodnych.

  • Filon z Aleksandrii – historyk opisujący różne sekty żydowskie z tamtego czasu

  • Plutarch – autor Żywotów sławnych mężów z okresu życia Jezusa

  • Justus z Tyberiady – żydowski historyk z Galilei

  • Lukian – grecki retor i pisarz

  • Mar Bar Sarapion – stoik syryjski, w liście do syna

  • Talmud – żydowski komentarz do Tory

Jakie zeznania pozostawiają nam ci świadkowie?

Józef Flawiusz pisze o Jezusie bracie Jakuba, który stanął przed Sanhedrynem i został skazany.

W kronikach Agapiosa – arabskiej wersji kronik Flawiusza – znajduje się jeszcze opis sądu przed Piłatem oraz jego decyzja o ukrzyżowaniu Jezusa. Można tu znaleźć także zapis wiary Jego uczniów, że po trzech dniach ukazał im się żywy.

Swetoniusz – pisze w żywotach cezarów, że Klaudiusz wygnał z Rzymu Żydów wierzących w Chrestosa. Możliwe jednak, że pisze o innej osobie, gdyż Chrestos to imię greckie używane w tamtym czasie.

Pliniusz Młodszy – pisze w liście do cesarza Trajana o chrześcijanach w Azji Mniejszej, którzy modlą się do niejakiego Chrystusa.

Tacyt, w Rocznikach – opisuje prześladowania chrześcijan za czasów cesarza Nerona. Wspominając równocześnie historię powstania tego ugrupowania umieszczając je w Jerozolimie za czasów prokuratora Poncjusza Piłata.

Lukian – szydzi z chrześcijan, którzy wierzą i czczą jakiegoś ukrzyżowanego człowieka.

Mar bar Sarapion – pisze w liście do syna o zamordowanym przez Żydów mądrym królu żydowskim.

Talmud - wspomina Jezusa jako szarlatana, który zwodził lud czarami, kpił z Tory i którego zabito w przeddzień Paschy.

Świadectwa te choć nie zawsze przychylne tym bardziej zasługują na zauważenie. Umiejscawiają one postać Jezusa w konkretnym miejscu i czasie. Są to świadectwa nie wspierane wiarą, ale oparte na faktach przekazywanych w tamtych czasach. Na podobnej zasadzie uautentycznia się postacie z czasów zamierzchłych. Jest to tym bardziej cenne, że w dzisiejszych czasach bardzo wielu zależy na tym by zdyskredytować historyczność faktu istnienia Jezusa z Nazaretu zwanego Chrystusem, tylko po to by pozbawić podstaw chrześcijaństwo i zburzyć wartości przez nie prezentowane.

Zakończenie

Stwierdzenie faktu istnienia Jezusa jako osoby historycznej niesie ze sobą pewne konsekwencje. Przede wszystkim sprawia, że inaczej spogląda się na ewangelie mówiące o Jego czynach i słowach. Czyni go człowiekiem z krwi i kości, który ma swoją historię życia, począwszy od narodzin w Betlejem w czasie spisu ludności, przez działalność w Palestynie, aż do chwili śmierci przez powieszenie na krzyżu w dzień poprzedzający Paschę.

Nie można obok tego faktu przejść obojętnie, ani też przypisać ewangelii do bajek lub mitów o sobie nieistniejącej. Ten fakt wymaga osobistego odniesienia się tak do osoby Jezusa jak i Jego nauki.

Notatka

Jezus jest postacią historyczną, żyjącą za czasów Kwiryniusza i Poncjusza Piłata. Narodził się jako prawdziwy człowiek, działał w Palestynie, został ukrzyżowany w przeddzień Paschy.

Jego uczniowie, zwani chrześcijanami, wierzą, że zmartwychwstał, gdyż ukazał się apostołom i nakazał tę radosną wieść zanieść całemu światu. Wypełniając Jego polecenie dotarli oni w najdalsze zakątki Cesarstwa Rzymskiego.

 

Teksty źródłowe

Dokumenty niechrześcijańskie

Józef Flawiusz w swojej księdze Dawne dzieje Izraela wspomina o Jezusie, jako o bracie Jakuba Sprawiedliwego, przywódcy chrześcijan w Jerozolimie. Zwołał sędziów Sehedrynu i stawił przed nim Jakuba, brata Jezusa zwanego Chrystusem, oraz kilku innych. Oskarżył ich o przekroczenie Prawa i wydał ich na ukamienowanie (XX.9.1) Tekst przeważnie uważany jest za autentyczny.[potrzebne źródło] Według egzegetów stwierdzenie, którego zwano Chrystusem (Mesjaszem) zostało wstawiono później, jako wtręt i nie pochodzi od autora, co tym samym podważa całą relacje. [11]

Inny fragment w Starożytnościach żydowskich zwany Testimonium Flavianum jest dziś często uważany za sfałszowany przez późniejszych kopistów chrześcijańskich w III lub IV wieku. Nie wiadomo czy został wstawiony na miejsce innego fragmentu mówiącego o Jezusie, czy też został po prostu dopisany. Niektórzy za pierwotną wersję Testimonium uważają tzw. wersję arabską odkrytą przez profesora Pinesa w kronikach Agapiosa pochodzących z X wieku: W tym czasie żył pewien mędrzec zwany Jezusem. Był to człowiek dobry i sprawiedliwy. Wielu Żydów i ludzi innych narodowości stało się jego uczniami. Piłat skazał go na ukrzyżowanie i śmierć. Lecz jego uczniowie nie przestali w niego wierzyć. Mówili, że żyje i ukazał im się trzy dni po ukrzyżowaniu. On być może był tym Mesjaszem odnośnie, którego prorocy przepowiadali wielkie, cudowne rzeczy.

Swetoniusz, w Żywotach cezarów pisze, że około 49 roku cesarz Klaudiusz, panujący w latach 41-54, wypędził z Rzymu Żydów, którzy nieustannie wichrzyli podżegani przez jakiegoś "Chrestosa". Wspominają o tym wygnaniu Żydów Dzieje Apostolskie, r. 18, 2. Czy relacja Swetoniusza odnosi się do Jezusa, nie jest całkowicie pewne (zapisane przez Swetoniusza imię "Chrestos" nie musi być tożsame z greckim tytułem "Christos" – Mesjasz). Okoliczności powstania gminy chrześcijańskiej w Rzymie bliżej nie znamy.

Pliniusz Młodszy w liście do cesarza Trajana, pisze o chrześcijanach w Azji Mniejszej. Pliniusz pisze jedynie, że modlili się oni do "Chrystusa", nie podaje zaś imienia Jezus.

Tacyt, w Rocznikach (Annales), roku 115, omawiając prześladowania chrześcijan za cesarza Nerona podaje: Atoli ani pod wpływem zabiegów ludzkich, ani darowizn, albo ofiar błagalnych na rzecz bogów nie ustepowała hańbiąca pogłoska, lecz wierzono, że pożar (Rzymu) był nakazany. Aby więc ją usunąć, podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany był na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata; a przytłumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnął, nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko, co potworne albo sromotne, zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników (Annales, 15, 44). Niektórzy powątpiewają w autentyczność tego fragmentu ze względu na użycie nazwy "chrześcijanie", rzadko stosowanej przez samych wyznawców Chrystusa – znajdujemy ją jednak w Biblii: "w Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami" (Dz. Ap. 11, 26), "Jeżeli zaś [cierpi] jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, ale niech wychwala Boga w tym imieniu" (I List Piotra 4,16 – cyt. za Biblią Tysiąclecia) – nie był to więc termin obcy czasom opisywanym przez Tacyta.

Archiwa rzymskie oraz wielu rzymskich i żydowskich historyków tamtego okresu, milczą na temat Jezusa, choć notują bardzo wiele drobnych wydarzeń. Są to m.in.:

  • Filon z Aleksandrii, który opisywał różne sekty żydowskie z tamtego okresu,

  • Plutarch, autor Żywotów sławnych mężów z okresu życia Jezusa,

  • Justus z Tyberiady, historyk żydowski z Galilei, żył w I w. n.e.

Należy jednak dodać, że tematyka zachowanych dzieł tych historyków nie zawsze czyni możliwym wspomnienie o Jezusie. Przykładowo "Żywoty sławnych mężów" Plutarcha stawiają sobie za cel "ukazanie żywotów bohaterów greckich i rzymskich poprzez ich zestawienie w pary dobierane według możliwie największego podobieństwa charakteru lub przebiegu kariery" (Encyklopedia Britannica, t. XXXII, Poznań 2003).

 

 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up