logoRSS
 
 

W co wierzę? -konspekt 2015

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: admin, 07.04.2015, odsłon: 10221, druk

Temat

W co wierzę?

Klasa

GP

Cele

  • Analiza Credo
  • Uczeń na elementy wyznania wiary

Na.Co.Be.Z.U

Elementy wyznania wiary

Metody i formy pracy

  • Praca z tekstem źródłowym
  • Praca w parach

Wstęp

Każda religia potrzebuje trzech elementów: doktryny, kultu i wierzących (wspólnoty). Chrześcijaństwo posiada te trzy elementy.

Warto zastanowić się w co się wierzy.
Kiedy głoszony jest kerygmat (pierwsze głoszenie wiary, pierwsze zetknięcie) symbole wiary są nieodzowne, gdyż pozawalają na szybkie przedstawienie zasad wiary. Najprościej można powiedzieć, że tę wiarę można poznać przez tzw. symbole. Symbol lub wyznanie wiary – są to zazwyczaj krótkie w formie zebranie podstawowych prawd wiary, dokonane przez wspólnotę, w które należy wierzyć.

Takich symboli w chrześcijaństwie mamy kilka. Warto tu wymienić: znak krzyża, wyznanie Tomasza, Symbol Nicejski, Symbol Nicejsko-Konstantynopolitański.

Rozwinięcie

Znak krzyża
Najprostszym wyznaniem wiary jest znak krzyża, połączony z formułą: „w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Kiedy wyznajemy wiarę w Trójcę Świętą, a kreśląc znak krzyża na własnym ciele prosimy Boga o błogosławieństwo i opiekę.

Wyznanie Tomasza
To wyznanie, krótkie i treściwe wypowiedział apostoł Tomasz wobec Chrystusa, który się mu ukazał by ten uwierzył w Jego zmartwychwstanie : „Tomasz Mu odpowiedział: «Pan mój i Bóg mój!» .”J 20,28n To chyba najkrótsze wyznanie wiary.

Symbol Nicejski
Symbol ogłoszony w czasie pierwszego soboru powszechnego w Nicei (325 r.), w którym jako reakcję na błędy arianizmu, umieszczono wyznanie wiary w to, że Jezus Chrystus w swej naturze boskiej jest współistotny ((gr.) ομοούσιος; (łac.) consubstantialis) Ojcu.

Symbol Konstantynopolitański
Nicejsko-konstantynopolitańskie wyznanie wiary lub Symbol konstantynopolitański (381 r.) – chrześcijańskie wyznanie wiary najbardziej rozpowszechnione wśród tekstów credo używanych współcześnie w liturgiach.

W Kościele katolickim i w Cerkwiach prawosławnych jest odmawiane lub śpiewane w liturgii Eucharystii (w Kościele łacińskim w niedziele i święta wyższej rangi).

Credo in unum Deum
Przeanalizujemy teraz mszalne Credo (z łaciny  „Credo” (kredo). = wierzę).

  1. Wierzę w jednego Boga, Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
  2. I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego, który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami. Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. Zrodzony a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało.
    On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba. I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. Ukrzyżowany również za nas, pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany.
    I zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo. I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, a Królestwu Jego nie będzie końca.
  3. Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi. Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę który mówił przez Proroków.
  4. Wierzę w jeden, Święty, powszechny i apostolski Kościół.
    Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów.
    I oczekuję wskrzeszenia umarłych.
    I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

Jak można zauważyć mamy tu 4 podstawowe punkty dotyczące pewnych zagadnień:

  1. Bóg – Ojciec;
  2. Bóg – Syn, Wcielony, Zbawiciel, Sędzia przy końcu czasów;
  3. Bóg –Duch Święty, który łączy Ojca i Syna;
  4. Kościół, sakramenty kościoła i rzeczy ostateczne.

Ćwiczenie 1 (praca indywidualna):
Korzystając z tekstu Credo opisz osobę Boga Ojca;
Bóg Ojciec jest w niebie, jest wszechmogącym Stwórcą wszystkiego co jest;

Ćwiczenie 2 (praca w dwójkach):
Jakich prawd o Jezusie dotyczy część Credo poświęcona Bogu – Synowi?

  • Pochodzi od Ojca;
  • Jest wieczny jak Ojciec
  • Jest taki sam jak Ojciec
  • Został zrodzony a nie stworzony, dzieli więc jedną naturę z Ojcem,
  • Wraz z Ojcem jest sprawcą wszystkiego,
  • Dla zbawienia ludzi zstąpił z nieba,
  • Wcielił się w człowieka,
  • Miał ludzką matkę,
  • Został skazany i ukrzyżowany za czasów Piłata,
  • Umarł i został pogrzebany w grobie,
  • Zmartwychwstał  po trzech dniach, co wypełniło proroctwa w Biblii,
  • Wstąpił do nieba,
  • Wróci na ziemię jako Sędzia (Paruzja) i Król;

Ćwiczenie 3 (praca indywidualna).
Znając Credo napisz własne wyznanie wiary, takie którym Ty chciałbyś się podzielić z Bogiem.

Funkcje symboli wiary

Podstawowa funkcja symbolów wiary polega na samookreśleniu – w wyznaniu wiary jest przedstawione to, w co się wierzy i czego się naucza. Symbol wiary pełni ponadto następujące funkcje:

  • wspólnotową – poprzez wyznanie „Wierzę w Jezusa Chrystusa”, „Jestem chrześcijaninem” deklarujemy, że należymy do wspólnoty, która wyznaje to samo
  • kerygmatyczną – wyznania wiary wyrażają istotne części kerygmatu chrześcijańskiego w określonym czasie i sytuacji
  • doksologiczną – wyznanie wiary, kierujące się na sposób modlitewny do Boga w Jezusie Chrystusie, jest wykorzystywane w liturgii i służbie Bożej
  • katechetyczną – wyznanie wiary jest skróconą sumą nauczanych chrześcijańskich prawd wiary, które należący do Kościoła winien znać i wyznawać
  • dogmatyczną – podaje prawdy wiary nauczane oficjalnie przez Kościół – kto je wyznaje, należy do niego, kto zaś je odrzuca, znajduje się poza nim.

Zakończenie

We wspólnocie Kościoła od początku podejmowane były wysiłki by lepiej zrozumieć Boga, by umieć wyjaśnić w co się wierzy; by móc przekazać podstawowe prawdy wiary w sposób zwięzły.

Te próby zrozumienia lub wyjaśnienia wobec błędnych nauk noszą nazwę Symbolu lub Wyznania wiary. W liturgii stosowany jest tzw. Symbol Konstantynopolitański, który zawiera cztery części kolejno dotyczące: Ojca, Syna, Ducha Świętego oraz Kościoła i rzeczy ostatecznych.

Notatka

Wyznanie wiary to krótka forma zawierająca podstawowe prawdy wiary dotyczące Boga, Jego Kościoła i rzeczy ostatecznych. To w nim można odnaleźć wskazówki w co wierzyć.

Dodatki:

Elementy kerygmatu:

  • miłość Boga,
  • rzeczywistość grzechu,
  • odkupienie w Chrystusie ukrzyżowanym, pogrzebanym i zmartwychwstałym.
  • konieczność przyjęcia przez wiarę Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela,
  • posłannictwo Ducha Świętego,
  • tajemnica Kościoła – wspólnoty zbawionych.

Symbole wiary

Symbol Nicejski Symbol Konstantynopolitański

Wierzymy w jednego Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.

I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, zrodzonego z Ojca, jednorodzonego, to jest z istoty Ojca, Boga z Boga, Światłość ze Światłości, Boga prawdziwego z Boga prawdziwego, zrodzonego, a nie uczynionego, współistotnego Ojcu, przez którego wszystko się stało, co jest w niebie i co jest na ziemi,

który dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił i przyjął ciało, stał się człowiekiem, cierpiał i zmartwychwstał trzeciego dnia, wstąpił do nieba, przyjdzie sądzić żywych i umarłych.

I w Ducha Świętego.

Tych, którzy mówią: «był kiedyś czas kiedy go nie było» lub «zanim się narodził nie był» lub «stał się z niczego» lub pochodzi z innej hipostazy, lub z innej substancji [niż Ojciec], lub, że Syn Boży jest zmienny i przeobrażalny, tych wszystkich powszechny i apostolski Kościół wyłącza.

Wierzę w jednego Boga,
Ojca Wszechmogącego,
Stworzyciela nieba i ziemi,
wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.

I w jednego Pana Jezusa Chrystusa,
Syna Bożego Jednorodzonego,
który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami.

Bóg z Boga,
Światłość ze Światłości,
Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego.
Zrodzony, a nie stworzony,
współistotny Ojcu,
a przez Niego wszystko się stało.
On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
I za sprawą Ducha Świętego
przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem.
Ukrzyżowany również za nas
pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany.
I zmartwychwstał trzeciego dnia,
jak oznajmia Pismo.
I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca.
I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych,
a królestwu Jego nie będzie końca.

Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela,
który od Ojca pochodzi.
Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę;
który mówi[ł] przez Proroków.

Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół.
Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów.
I oczekuję wskrzeszenia umarłych
i życia wiecznego w przyszłym świecie.
Amen.

Początkiem wiary człowieka jest Bóg, który udziela łaski:

„Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. Wszak mówi Pismo: Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. (...) Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa. ” (Rz 10,9-13 i 17)

Jezus wielokrotnie mówi do uczniów o wierze bezpośrednio i w przypowieściach:

„Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: "Przesuń się stąd tam!", a przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was.” (Mt 17,20)

„Gdy to mówił do nich, pewien zwierzchnik [synagogi] przyszedł do Niego i, oddając pokłon, prosił: «Panie, moja córka dopiero co skonała, lecz przyjdź i włóż na nią rękę, a żyć będzie». Jezus wstał i wraz z uczniami poszedł za nim.

Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza. Bo sobie mówiła: Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa. Jezus obrócił się, i widząc ją, rzekł: «Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła». I od tej chwili kobieta była zdrowa.

Gdy Jezus przyszedł do domu zwierzchnika i zobaczył fletnistów oraz tłum zgiełkliwy, rzekł: «Usuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, tylko śpi». A oni wyśmiewali Go. Skoro jednak usunięto tłum, wszedł i ujął ją za rękę, a dziewczynka wstała. Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej okolicy.” (Mt 9,18-26)

Wiara potrzebuje praktyki by istnieć:

„Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić?  Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba,  a ktoś z was powie im: «Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!» - a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała - to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. (...) Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz - lecz także i złe duchy wierzą i drżą.

Chcesz zaś zrozumieć, nierozumny człowieku, że wiara bez uczynków jest bezowocna? Czy Abraham, ojciec nasz, nie z powodu uczynków został usprawiedliwiony, kiedy złożył syna Izaaka na ołtarzu ofiarnym? Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki stała się doskonała. (...) Tak jak ciało bez ducha jest martwe, tak też jest martwa wiara bez uczynków.” (Jk 2,14-26)

 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up