logoRSS
 
 

Spełnione obietnice - konspekt 2016

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: admin, 16.02.2016, odsłon: 5485, druk

Temat: Spełnione obietnice

Klasa: 1GP

Cele:

  • Zapoznanie z postacią i posłannictwem Jana Chrzciciela
  • wie, że Pan Bóg przez wydarzenia Starego Testamentu, począwszy od Abrahama, składał ludziom obietnice i przygotowywał ich na przyjęcie Mesjasza;
  • uzasadnia, że wiara jest warunkiem udziału człowieka w mesjańskiej obietnicy Boga.

Cele(ucznia):

  • dowiesz się czym jest wiara i czego wymaga od człowieka

Plan:

  • Jan Chrzciciel – ostatni prorok ST
  • Wiara odpowiedzią na wołanie proroka.
  • Czym jest wiara i jakie są jej cechy?
  • Jaka jest Twoja wiara?
  • Czy wierzący nie ma wątpliwości?

Wstęp

W ST Bóg posyłał do swego ludu proroków, którzy mieli przekazywać Jego słowo i działać z Jego imieniu. Byli to prorocy „więksi” i „mniejsi”, zawsze jednak przekazywał przez nich kilka podstawowych prawd: Bóg jest stwórcą wszystkiego co jest, Bóg kocha człowieka i chce jego szczęścia, Bóg wskazuje drogę do osiągnięcia tego szczęścia i każde słowo Boga oczekuje na wiarę i podjęcie postępowania wypływającego z tej wiary.
Ostatnim z proroków ST jest Jan z pustyni zwany Chrzcicielem.

Rozwiniecie

1. Jan Chrzciciel – ostatni prorok ST

Jan Chrzciciel to syn krewnej Maryi - Elżbiety i kapłana Zachariasza. Był synem, który począł się i urodził w późnym wieku swych rodziców. Bardzo często w Biblii takie osoby mają do wypełnienia ważną rolę w dziejach narodu wybranego (np. Izaak, Samuel). Samo ich narodzenie w oczach ludzi uchodziło za szczególną łaskę dla rodziców, którzy mimo późnego wieku i często długotrwałej bezpłodności otrzymali w końcu potomka.
Od swej młodości Jan miał przeczucie swojej misji. Zamieszkał na osobności, gdzie żył jako pustelnik, ubierał się w skóry wielbłądzie i żywił się szarańczą i miodem. W tej samotności doświadczał bożej obecności i zdobywał przekonanie, że nadchodzi zapowiadany Mesjasz. W oczekiwaniu na Jego pojawienie się nauczał ludzi jak mają żyć i chrzcił w wodach Jordanu.
Pewnego dnia przyszedł do Niego Jezus z Nazaretu, w którym Jan rozpoznał Mesjasza. Bardzo się zdziwił, jak Jezus chciał przyjąć chrzest nawrócenia z rąk Jana.
Jezus wielokrotnie wspominał o Janie w kontekście wypełnienia się Bożych zapowiedzi dotyczących pojawienia się Eliasza, który miał przygotować Izraela na przyjście Zbawiciela. Do swoich uczniów powiedział, że to właśnie Jan Chrzciciel jest osobą, która wypełniła tę rolę przypisywaną Eliaszowi.
Jan zakończył swoje życie śmiercią męczeńską, został ścięty w więzieniu.
Do czego nawoływał Jan? Do nawrócenia i porzucenia tego co sprawia, że nie jesteśmy uczciwi i sprawiedliwi. Wielu spośród jego słuchaczy podjęło wysiłek zmiany swego życia bo… mu uwierzyli.

2. Wiara odpowiedzią na wołanie proroka.

Wiara. Cóż to jest takiego? Jak pisze św. Paweł „wiara rodzi się ze słuchania, a tym co się słyszy jest Słowo Boga”. Ten sam mówi także, że wiara jest sposobem na osiągnięcie zbawienia.* Można uwierzyć w coś lub komuś. Wielu uwierzyło Janowi, że nadchodzi Mesjasz i zmieniło swoje życie. Wiara zawsze łączy się ze zmianą swego życia, z decyzjami wpływającymi na nasze życie.
Wiara to uznanie z pomocą łaski bożej za prawdę tego co Bóg o sobie objawił. To wiara w „coś”. Dalszym krokiem wiary jest zawierzenie swego życia „komuś” w tym wypadku Bogu, którego uznajemy za mówiącego prawdę.
Wiara jest łaską, czyli czymś na co nie zasługujemy sami z siebie.

3. Czym jest wiara i jakie są jej cechy?

Czy wiara wyłącza rozum? Czy człowiek wierzący jest „tępy”, „głupi”, „nielogiczny”, „zacofany”?

Nasza wiara ma także pewne cechy wynikające z jej charakteru i celowości:

  • Nadprzyrodzona, bo jej źródłem i celem jest Bóg.
  • Rozumna, bo potrzebuje rozumu by ja poznać.
  • Pewna, bo jej gwarantem jest sam Bóg.
  • Zbawcza, bo jej wyznawanie prowadzi do zbawienia.
  • Tajemnicza, bo wykracza poza nasze możliwości poznania.
  • Wolna, bo możemy ją przyjąć lub odrzucić.
  • Zaufaniem Bogu, bo nie wystarczy wierzyć, że Bóg jest, ale też, że to, co mówi jest prawdą.
  • Relacją człowieka do Boga, bo jest osobistym odniesieniem się do Niego.

4. Jaka jest Twoja wiara?

W co i komu wierzysz – tak też żyjesz. Jest takie powiedzenie „jeżeli nie żyjesz tak jak wierzysz, to wierzysz ta jak żyjesz”. Życie i wiara się przenikają i dają o sobie świadectwo. Jeżeli wiara nie zmienia twego życia to ono zmienia twoją wiarę. Dobrze to widać na przykładzie porzekadła „jak trwoga to do Boga”, lub też na wielu przykładach ludzi „sukcesu”. Gdy byli mniej majętni częściej pamiętali o Bogu, gdy im się lepiej zaczęło powodzić, zapomnieli o Bogu. Przestał im być potrzebny(!).
Co ciebie porusza? Co sprawia, że jesteś jaki jesteś? Dlaczego chcesz korzystać z tego co należy się ludziom wierzącym nie podejmując ich trudu?
Zastanów się przez chwilę i w sercu swym odpowiedz: w co i komu wierzę? Gdzie w moim życiu jest miejsce dla Boga? Dlaczego tak się dzieje?
Wiara zawsze potrzebuje nawrócenia – odpowiedzi zmiany życia. Nawróć się póki żyjesz – martwi się nie nawracają.
Wiara zawsze potrzebuje wyrażania się przez słowa, czyny i postawę życia. Pisze o tym swoim liście św. Jakub**. Nie można powiedzieć o kimś, że żyje jak od lat nie oddycha! Tak jak nie można powiedzieć: „wierzę ale nie praktykuję tego w co wierzę”. To zwykłe kłamstwo i oszukiwanie siebie.

5. Czy wierzący nie ma wątpliwości?

Czy „posiadanie” wiary daje wolność od wątpliwości? Nie!! Czy wiara uwalnia od myślenia? Nie! Bóg stworzył całego człowieka z jego ciałem, rozumem i wolą. Rozum obejmuje to co może sam poznać a wiara obejmuje to czego rozum sam poznać nie może ale przez decyzję woli uznaje za prawdę bo wierzy temu, który mówi - Bogu. Jak napisał św. Jan Paweł II w encyklice Fides et ratio: „Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy. Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego, aby człowiek — poznając Go i miłując — mógł dotrzeć także do pełnej prawdy o sobie”.
Człowiek wierzący potrzebuje i rozumu i wiary, by być szczęśliwym z poznania prawdy o sobie, o świecie i o Bogu. Prawdziwie wierzący używa rozumu i wiary, bez żadnej sprzeczności i napięcia pomiędzy nimi ale uzupełniając się wzajemnie.

Zakończenie

Ostatnim z proroków ST był syn Zachariasza i Elżbiety – Jan. Nazywano go „Chrzcicielem” bo chrzcił w wodach Jordanu wzywając do nawrócenia i przygotowania swego życia na spotkanie nadchodzącego Mesjasza. Był on znakiem wiary wskazującym na Jedynego Syna Bożego – Jezusa Chrystusa. Wypełnił on zadanie powierzone Eliaszowi, który miał przygotować Izraela na czasy mesjańskie. Odpowiedzią jego słuchaczy była wiara i wynikająca z niej przemiana życia.

Pytania kontrolne:

  • Kim był Jan Chrzciciel?
  • Jaką rolę w historii Izraela miał odegrać Jan Chrzciciel?
  • Do czego wzywał Jan Chrzciciel?
  • Czym jest wiara?
  • Jakie cechy ma wiara chrześcijańska?
  • Jaka jest różnica pomiędzy „wierzyć w coś” a „wierzyć komuś”?
  • Czego domaga się od nas wiara?
  • Czy rozum i wiara są sobie przeciwne?

Pomoce dla nauczyciela

Definicja wiary
Wiara to świadome i dobrowolne oraz dokonujące się za sprawą łaski Bożej uznanie za prawdę tego co Bóg o sobie objawił.

Źródłem poznania Boga jest świat stworzony przez Niego (objawienie naturalne) oraz spisane przez ludzi ingerencje Boga w historię świata (objawienie nadprzyrodzone: Biblia i Tradycja)

Początkiem wiary człowieka jest Bóg, który udziela łaski:*
„Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. Wszak mówi Pismo: Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. (...) Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa.” (Rz 10,9-13 i 17)

Jezus wielokrotnie mówi do uczniów o wierze bezpośrednio i w przypowieściach:
„Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: "Przesuń się stąd tam!", a przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was.” (Mt 17,20)
„Gdy to mówił do nich, pewien zwierzchnik [synagogi] przyszedł do Niego i, oddając pokłon, prosił: «Panie, moja córka dopiero co skonała, lecz przyjdź i włóż na nią rękę, a żyć będzie». Jezus wstał i wraz z uczniami poszedł za nim. Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza. Bo sobie mówiła: Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa. Jezus obrócił się, i widząc ją, rzekł: «Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła». I od tej chwili kobieta była zdrowa.
Gdy Jezus przyszedł do domu zwierzchnika i zobaczył fletnistów oraz tłum zgiełkliwy, rzekł: «Usuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, tylko śpi». A oni wyśmiewali Go. Skoro jednak usunięto tłum, wszedł i ujął ją za rękę, a dziewczynka wstała. Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej okolicy.” (Mt 9,18-26)

Wiara potrzebuje praktyki by istnieć:**
„Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić?  Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba,  a ktoś z was powie im: «Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!» - a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała - to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. (...) Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz - lecz także i złe duchy wierzą i drżą. Chcesz zaś zrozumieć, nierozumny człowieku, że wiara bez uczynków jest bezowocna? Czy Abraham, ojciec nasz, nie z powodu uczynków został usprawiedliwiony, kiedy złożył syna Izaaka na ołtarzu ofiarnym? Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki stała się doskonała. (...) Tak jak ciało bez ducha jest martwe, tak też jest martwa wiara bez uczynków.” (Jk 2,14-26)

 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up