logoRSS
 
 

Narodziny Kościoła - konspekt 2016

Kategoria: Konspekty i scenariusze, dodał: admin, 26.04.2016, odsłon: 3385, druk

Temat: Narodziny Kościoła

Klasa: 1GP

Cele:

  • na podstawie tekstu Dz 2,42-47 wymienia charakterystyczne elementy kształtujące wspólnotę Kościoła;
  • uzasadnia konieczność Eucharystii dla budowania wspólnoty Kościoła.

Cele(ucznia):

  • dowiesz się jak żyli pierwsi chrześcijanie i co było dla nich najważniejsze

Plan:

  • Sytuacja uczniów Jezusa po Jego wniebowstąpieniu.
  • Zesłanie Ducha Świętego
  • Pierwsze gminy chrześcijańskie.
  • Łamanie chleba – źródłem jedności wspólnoty

Wstęp

Jak żyli pierwsi chrześcijanie? Jaka była ich sytuacja? Co odróżniało ich od nas dzisiaj? Te i wiele innych pytań nasuwa się na myśl gdy szuka się początków chrześcijaństwa.

Rozwiniecie

Sytuacja uczniów Jezusa po Jego wniebowstąpieniu.

Po swym zmartwychwstaniu Jezus ukazuje się swoim uczniom przez czterdzieści dni. Poucza ich, daje dowody swego zmartwychwstania. Przygotowuje ich na swoje ostateczne odejście z ziemi – na wniebowstąpienie. Tak opisują ten moment Dzieje Apostolskie:
Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku  aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba.  Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.  A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca:
«Słyszeliście o niej ode Mnie - [mówił] -  Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».  Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?»  Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą,  ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».  Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu” Dz 1,1-9

Zaraz po wniebowstąpieniu Jezusa (w czterdzieści dni po święcie Paschy), uczniowie pozostali sami, bez swego Mistrza. Otrzymali jednak od Niego obietnicę – „wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym”. Opowiadał im o Nim: „Przyjdzie Pocieszyciel, Duch Prawdy, On was wszystkiego nauczy i wszystko wam przypomni”. Uczniowie czekali na spełnienie tej obietnicy.

Zesłanie Ducha Świętego

Doczekali się realizacji tej obietnicy w pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu – w dzień Zielonych Świąt. Tak opisują to Dzieje Apostolskie: „Kiedy nadszedł (…) dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu.  Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden.  I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.” Dz 2,1-4

Po tym wydarzeniu zmienili się uczniowie Jezusa. Do tej pory zalęknieni i ukrywający się z obawy przed żydami, wyszli na ulice do ludzi i zaczęli głosić kerygmat o Jezusie - Mesjaszu. To była ogromna przemiana.

Co głosili apostołowie? Mówili, że Jezus Chrystus jest obiecanym Mesjaszem, którego posłannictwo poświadczył Bóg przez cuda i znaki jakich dokonywał. Mówili, że został zamęczony przez żydów rękoma rzymian, by mogło dokonać się odkupienie każdego kto uwierzy w Niego. Mówili, że zmartwychwstał i wstąpił do Ojca, do nieba.

Pierwsze gminy chrześcijańskie.

Pierwsi chrześcijanie skupili się wokół Apostołów. Zbierali się na wspólnej modlitwie w świątyni i spotykali się po domach na „łamaniu chleba” – sprawowaniu pamiątki ostatniej wieczerzy. Tak stan pierwotnego Kościoła opisują Dzieje Apostolskie:

Trwali (…) w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.” Dz 2,42-47

Nawróceni żydzi sprzedawali swoje majątki u dzielili się pieniędzmi ze wszystkimi członkami pierwszej wspólnoty w Jerozolimie. Robili to po ty by nikt nie odczuwał niedostatku.

Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli wielką łaskę. Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze [uzyskane] ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby. Tak Józef, nazwany przez Apostołów Barnabas, to znaczy "Syn Pocieszenia", lewita rodem z Cypru, sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp Apostołów.” Dz 4, 32-37

Stan ten jednak nie trwał zbyt długo, żydom nie podobało się to co robili chrześcijanie. Przede wszystkim nie mogli się zgodzić z tym, że zdobywali oni popularność wśród ludu. Posunęli się do zamęczenia św. Szczepana. „Wybuchło wówczas wielkie prześladowanie w Kościele jerozolimskim. Wszyscy, z wyjątkiem Apostołów, rozproszyli się po okolicach Judei i Samarii. Szczepana zaś pochowali ludzie pobożni z wielkim żalem. A Szaweł niszczył Kościół, wchodząc do domów porywał mężczyzn i kobiety, i wtrącał do więzienia.” Dz 8,1-4

Łamanie chleba – źródłem jedności wspólnoty

Tym co łączyło pierwszy Kościół była wspólna miłość, modlitwa i sakrament eucharystii. Określano go mianem „łamania chleba” lub „ucztą miłości”. Obie nazwy jak najbardziej oddają istotę tego sakramentu: jako pamiątki ostatniej wieczerzy, podczas, której Jezus łamał chleb jako swoje ciało a także jako uczty, w której Jezus ofiarowuje siebie z miłości do ludzi. Karmienie się Ciałem Chrystusa, miłością Boga przemieniało uczestników i otwierało ich serca na miłość wobec swych bliźnich.

Zakończenie

Tym co odróżnia nas od pierwszych chrześcijan jest doświadczenie wspólnoty oraz żywa wiara w szybkie nadejście Jezusa w chwale. Ich wiara była żywa i gotowa do poświęceń i przez to radosna, oczekiwali, że Jezus nadejdzie niebawem. To „niebawem” jest bardzo istotnym słowem. Dla nas, którzy wiemy, że to „niebawem” trwa już ponad dwa tysiące lat, wiara i nadzieja na szybkie spotkanie z Jezusem jest czymś odległym. A im bardziej odległym tym bardziej obojętnym, zimnym, sztywnym i obumierającym. Ratunkiem dla nas może być eucharystia, modlitwa i poczucie wspólnoty z tymi, którzy także przyznają się do Jezusa. Nie traćmy tej szansy na szczęście, także to wieczne.

Pytania kontrolne:

  • Co było podstawą życia pierwszych chrześcijan?
  • Jak opisują Dz pierwszą wspólnotę chrześcijan?
  • Jak inaczej nazywano sakrament eucharystii?
  • Co wydarzyło się w Jerozolimie po pojmaniu i umęczeniu Szczepana?
  • Dlaczego eucharystia może być nazywana ucztą miłości i łamaniem chleba?
 
Autor wyłączył komentowanie tego wpisu
up