Strona katechetów pracujących przy Parafii św. Ap. Piotra i Pawła w Dębnie

"Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha,
że jesteśmy dziećmi Bożymi" [Rz 8,16]

Home

»

Konspekty i scenariusze

»

Narodziny Kościoła - katecheza

Narodziny Kościoła - katecheza

dodany: 04.05.2010 12:00

przez: WK

czytany: 125

Temat:

Narodziny Kościoła

Klasa:

1 GP

Cele:

Uczeń zna model życia pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej

Uczeń zna treść kerygmatu i rozumie potrzebę jego głoszenia

Uczeń zna i rozumie pojęcie „łamanie chleba” jako określenie Eucharystii

Wstęp:

Dzisiaj słowo kościół znaczy nie koniecznie to samo co w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Pierwotnie Kościół – Ecclesia, oznaczał zwołanie ludu, wiernych, w celu ogłoszenia ważnych wieści, nowin. Pierwotny Kościół – wspólnota wyglądała inaczej niż dzisiaj, były to mniejsze lub większe grupy wyznawców Chrystusa ukrywające się przed prześladowaniami. Często grupy te spotykały się potajemnie w domach prywatnych lub jak np. w Rzymie, w katakumbach (sieć podziemnych grobowców lub cmentarzy). Tam spotykali się by słuchać świadectwa o Jezusie Chrystusie oraz uczestniczyć w „łamaniu chleba”. Te dwa filary łączyły owo zwołanie w jedną całość. Jedność nauki o Jezusie Chrystusie oraz wspólna eucharystia umacniały ówczesnych chrześcijan do dawania świadectwa życia swojej wierze. Ich wzajemna miłość i poświęcenie przyciągały wielu do wiary w Chrystusa.

Rozwiniecie:

Jednak jak to się zaczęło i kiedy? W historii Kościoła wskazuje się dwa momenty powstania zwołania, wspólnoty, która później została nazwana Mistycznym Ciałem Chrystusa. Oba momenty opisane są w NT:

„Testament z krzyża

A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie. Śmierć Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę». Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę pełną octu i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha. Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat - ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem - Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała. Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani. Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda. Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli. Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana. I znowu na innym miejscu mówi Pismo: Będą patrzeć na Tego, którego przebili.” J 19,25-37

„Zesłanie Ducha Świętego

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?» - mówili pełni zdumienia i podziwu. «Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? - Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże». Zdumiewali się wszyscy i nie wiedzieli, co myśleć: «Co ma znaczyć?» - mówili jeden do drugiego. «Upili się młodym winem» - drwili inni.” Dz 2, 1-13

W pierwszym fragmencie oddanie Matki swemu uczniowi i ucznia swojej Matce, a także moment śmierci z przebiciem boku i serca uważa się za moment ustanowienia Kościoła (podobnie jak i sakramentów), jako wyniku, skutku Ofiary jaką złożył Jezus na krzyżu. Drugi fragment znacznie częściej przywoływany jest jako chwila powstania Kościoła - wspólnoty wierzących w Chrystusa a poruszanej obecnością Ducha Świętego.

Jak owa wspólnota żyła? Jak funkcjonowała? Odpowiedź znajdujemy także w Dziejach Apostolskich, a oto i ona:
„Życie pierwotnego Kościoła.

Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.” Dz 2,42-47

Pierwsi chrześcijanie doświadczali działania Ducha Świętego poprzez wspólnotę, naukę Apostołów, wielkie znaki i cuda. Łączyła ich więź wspólnej modlitwy i „łamania chleba”. To właśnie są źródła powstającego Kościoła. Duch Święty poprzez modlitwę Eucharystię budował wspólnotę miłości zgromadzoną wokół Chrystusa Zmartwychwstałego. Taką właśnie Dobrą Nowinę przedstawiali Apostołowie wszystkim ludziom, a tę naukę Bóg poświadczał znakami i cudami. przeczytajmy:

„Pierwsze wystąpienie Głowy Kościoła

Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: «Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów! Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia, ale spełnia się przepowiednia proroka Joela: W ostatnich dniach - mówi Bóg - wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy - sny. (…) Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim (…) Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie, widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi. Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go, jak to sami widzicie i słyszycie (…) Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem». Pierwsze nawrócenie Żydów Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: «Cóż mamy czynić, bracia?» - zapytali Piotra i pozostałych Apostołów. «Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz». W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: «Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!». Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz.” Dz 2,13-41

To jest KERYGMAT. Kerygmat (z gr. κηρύσσω "głoszę, krzyczę") to pierwsze, podstawowe głoszenie Ewangelii, wspólne dla wszystkich wyznań i nurtów chrześcijaństwa. Można je podzielić na sześć części (czasami łączy się punkty trzeci i czwarty oraz piąty i szósty):

miłość Boga,

rzeczywistość grzechu,

odkupienie w Chrystusie,

konieczność przyjęcia przez wiarę Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela,

posłannictwo Ducha Świętego,

tajemnica Kościoła – wspólnoty zbawionych.

Kerygmat jest istotnym elementem ewangelizacji, dlatego też powinien poprzedzać katechezę, która jest rozwinięciem chrześcijańskich prawd wiary, nauką życia wiarą.

Zakończenie:

Odpowiedz na poniższe pytania, zrób to szczerze, nie żałuj sobie :)

Co było źródłem tak intensywnego rozwoju pierwszej wspólnoty?

Co sprawiało, że ludzie przychodzili do apostołów dzieląc się wszelkimi posiadanymi dobrami?

Co było powodem takiej skuteczności przepowiadania Apostołów?

Czego brakuje nam dzisiaj, by było tak jak za tamtych dni?

Co mogę zrobić ja lub ty by zmienić nasz Kościół wokół siebie?

Wszelkie prawa zastrzeżone :) Odwiedza nas: 7 gości

Temat:	Narodziny Kościoła
Klasa:	1 GP
Cele:	Uczeń zna model życia pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej Uczeń zna treść kerygmatu i rozumie potrzebę jego głoszenia Uczeń zna i rozumie pojęcie „łamanie chleba” jako określenie Eucharystii
Wstęp:	Dzisiaj słowo kościół znaczy nie koniecznie to samo co w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Pierwotnie Kościół – Ecclesia, oznaczał zwołanie ludu, wiernych, w celu ogłoszenia ważnych wieści, nowin. Pierwotny Kościół – wspólnota wyglądała inaczej niż dzisiaj, były to mniejsze lub większe grupy wyznawców Chrystusa ukrywające się przed prześladowaniami. Często grupy te spotykały się potajemnie w domach prywatnych lub jak np. w Rzymie, w katakumbach (sieć podziemnych grobowców lub cmentarzy). Tam spotykali się by słuchać świadectwa o Jezusie Chrystusie oraz uczestniczyć w „łamaniu chleba”. Te dwa filary łączyły owo zwołanie w jedną całość. Jedność nauki o Jezusie Chrystusie oraz wspólna eucharystia umacniały ówczesnych chrześcijan do dawania świadectwa życia swojej wierze. Ich wzajemna miłość i poświęcenie przyciągały wielu do wiary w Chrystusa.
Rozwiniecie:	Jednak jak to się zaczęło i kiedy? W historii Kościoła wskazuje się dwa momenty powstania zwołania, wspólnoty, która później została nazwana Mistycznym Ciałem Chrystusa. Oba momenty opisane są w NT: „Testament z krzyża A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie. Śmierć Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę». Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę pełną octu i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha. Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat - ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem - Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała. Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani. Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda. Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli. Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana. I znowu na innym miejscu mówi Pismo: Będą patrzeć na Tego, którego przebili.” J 19,25-37 „Zesłanie Ducha Świętego Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?» - mówili pełni zdumienia i podziwu. «Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? - Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże». Zdumiewali się wszyscy i nie wiedzieli, co myśleć: «Co ma znaczyć?» - mówili jeden do drugiego. «Upili się młodym winem» - drwili inni.” Dz 2, 1-13 W pierwszym fragmencie oddanie Matki swemu uczniowi i ucznia swojej Matce, a także moment śmierci z przebiciem boku i serca uważa się za moment ustanowienia Kościoła (podobnie jak i sakramentów), jako wyniku, skutku Ofiary jaką złożył Jezus na krzyżu. Drugi fragment znacznie częściej przywoływany jest jako chwila powstania Kościoła - wspólnoty wierzących w Chrystusa a poruszanej obecnością Ducha Świętego. Jak owa wspólnota żyła? Jak funkcjonowała? Odpowiedź znajdujemy także w Dziejach Apostolskich, a oto i ona: „Życie pierwotnego Kościoła. Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.” Dz 2,42-47 Pierwsi chrześcijanie doświadczali działania Ducha Świętego poprzez wspólnotę, naukę Apostołów, wielkie znaki i cuda. Łączyła ich więź wspólnej modlitwy i „łamania chleba”. To właśnie są źródła powstającego Kościoła. Duch Święty poprzez modlitwę Eucharystię budował wspólnotę miłości zgromadzoną wokół Chrystusa Zmartwychwstałego. Taką właśnie Dobrą Nowinę przedstawiali Apostołowie wszystkim ludziom, a tę naukę Bóg poświadczał znakami i cudami. przeczytajmy: „Pierwsze wystąpienie Głowy Kościoła Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: «Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów! Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia, ale spełnia się przepowiednia proroka Joela: W ostatnich dniach - mówi Bóg - wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy - sny. (…) Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim (…) Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie, widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi. Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go, jak to sami widzicie i słyszycie (…) Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem». Pierwsze nawrócenie Żydów Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: «Cóż mamy czynić, bracia?» - zapytali Piotra i pozostałych Apostołów. «Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz». W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: «Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!». Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz.” Dz 2,13-41 To jest KERYGMAT. Kerygmat (z gr. κηρύσσω "głoszę, krzyczę") to pierwsze, podstawowe głoszenie Ewangelii, wspólne dla wszystkich wyznań i nurtów chrześcijaństwa. Można je podzielić na sześć części (czasami łączy się punkty trzeci i czwarty oraz piąty i szósty): miłość Boga, rzeczywistość grzechu, odkupienie w Chrystusie, konieczność przyjęcia przez wiarę Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela, posłannictwo Ducha Świętego, tajemnica Kościoła – wspólnoty zbawionych. Kerygmat jest istotnym elementem ewangelizacji, dlatego też powinien poprzedzać katechezę, która jest rozwinięciem chrześcijańskich prawd wiary, nauką życia wiarą.
Zakończenie:	Odpowiedz na poniższe pytania, zrób to szczerze, nie żałuj sobie :) Co było źródłem tak intensywnego rozwoju pierwszej wspólnoty? Co sprawiało, że ludzie przychodzili do apostołów dzieląc się wszelkimi posiadanymi dobrami? Co było powodem takiej skuteczności przepowiadania Apostołów? Czego brakuje nam dzisiaj, by było tak jak za tamtych dni? Co mogę zrobić ja lub ty by zmienić nasz Kościół wokół siebie?